Sneue tijm, een bekentenis.

Boeken de deur uit werken kost me nauwelijks moeite meer, kleren op verantwoorde wijze wegtieften- huppekee. Maar levende planten, mijn god. Zelfs al hebben ze hun beste tijd gehad, zelfs al nemen veel te veel ruimte in, zelfs al kon ik ze vanaf dag één al niet luchten of zien; vanaf het moment dat ik durf te concipiëren dat een plant weg moet leef ik met wroeging. Planten zijn levende wezens! Ik kan levende wezens toch niet zomaar weggooien of ergens in een berm laten creperen?

Helaas, dat kan ik wel. Exhibit A: Sneue Tijm. Mijn tijmplanten hebben er altijd best redelijk uitgezien voor planten die eigenlijk thuishoren in een warm klimaat maar door AH in een Moestuintje worden gedouwd en dan maar over hun natuur moeten zien heen te groeien. De arme schatten krijgen op lange termijn echter domweg niet genoeg warmte en in hun derde jaar zijn ze, laten we er geen doekjes om winden, sneu. And if you’re sneu, you have to geu.

Je bent zelf sneu menselijke bleekscheet met je grote schaar.

Het mos tiert dan weer wel welig.

 

Dus in naam van Yavanna het blauwe groenschaartje ter hand genomen. Knipknip ritsrits alle eetbare delen er af, plant plus kluit eruit en in de v-v-v-vooruit-dan-maar-vuilnisbak, vochtkorrels recyclen, pot omspoelen, groenschaartje afnemen, klaar. Verbazingwekkend makkelijk… eigenlijk bijna net zo makkelijk als het wegdoen van boeken. Dacht ik.

Ik bekeek het balkon met verse moordlust. De pelargonium onderging palliatieve zorg! Kijk ‘s, de melisse was comateus! Oeoeoeh, een Bak Vol Zeer Waarschijnlijk Overleden Tweejarigen! Bring out yer dead! Ik nam me voor ze zo snel mogelijk uit hun lijden te verlossen en prees me gelukkig dat planten geen ogen hebben.

Eerst verdiende ik nog een flinke mok koffie, vond ik. Koffie op, maar eerst moest de afwas nog worden gedaan. Ja, en toen waren m’n handen zo droog, ik ging ze niet wéér vies maken en dan wéér nat en daarna nog droger, vicieuze cirkel, moet je niet willen, en ik had ook al GEEN IDEE WAAR MIJN TUINHANDSCHOENEN ZIJN ook al hangen ze al jaren aan de deur van de voorraadkast, hou je mond en laat me in alle rust beseffen dat het omleggen van één tijmplant nog altijd geen efficiënte seriemoordenaar van me maakt.

Morgen, dan gooi ik de palliatieve pelargonium weg, echt waar. Maar nu loop ik zo snel ik kan het keukenraam voorbij en vermijd de blikken van mijn planten.

We weten waar je woont, we weten je wachtwoorden van Facebook, WordPress en Twitter. Slaap met één oog open, misdadigster.

Verwijtende blikken van de nabestaanden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s