De verbijstering van de Ranzige Tuinier

Tussen november en januari ben ik nooit zo bezig met wat er op mijn balkon staat. Als een Spartaanse ouder laat ik mijn planten over aan de elementen. Maar ergens begin februari, als de bomen zo’n beetje hoopvol beginnen te kijken en de crocussen langs de Witte Singel bloeien komt het weer omhoog: de absolute verbijstering dat de planten Het weer Doen.

Je weet wel, wat ze elk jaar doen (viespeuken). Uitbotten, heremetijd! Je stopt zaadjes in de grond en daar komen daadwerkelijke zaailingen uit- Godsammekraken! Je zou denken dat het went, lente en zo, maar nee, niet op Rallobalkon.

Kijk deze dames eens, afgelopen februari in de sneeuw. VERBIJSTEREND!

IMG_0774

Whoa!

En dit! Deze bieslook heeft twee jaar doorgebracht in een melkpak, zonder te klagen maar ook zonder te zingen. Ergens in april heb ik ze een eigen bak gegeven en WHOA. De bijen zijn er dol op en ik kan een grijns van verbijstering niet onderdrukken als ik ze zie, Anna’s lekkere paarse ballies zijn jullie hè?

Ja, Anna's lekkere paarse ballies he? Lekkere allium van me!

En nu weer de tijm! Kijk s wat een subtiele bloemetjes juh! En de lavendel steekt ook weer de paarse kopjes op!

 

Als ik zo doorga implodeer èn explodeer ik  van verbijstering en opwinding, als een idiot savant met een omgevallen luciferdoos. Ik moet nodig even mindful koffie zetten of zo. Niet dat dat helpt; volgend jaar rond deze tijd sta ik weer op mijn balkon, verbijsterd, verbijsterd dat de natuur haar werk alweer doet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s