Kriegel de tijd

Tussen de de zingende bochelaars, getourmenteerde Bad Guys en met rede begaafde waterspuwers van Klokkenluider van de Notre Dame I en De Klokkenluider van de Notre Dame  II door, ben ik zowaar een Echt Boek aan het lezen! Joke J. Hermsen, Stil de tijd, uit de bieb; een boek over tijd, kunst, filosofie en creativiteit.

Na de eerste hoofdstukken was ik geïnspireerd within an inch of my life. Ik kreeg zin om Proust te lezen en vrienden van Virginia Woolf zijn mijn vrienden. Toen kwam bladzijde 107 en werd ik elke paragraaf een stukje kriegeler tot ik het boek met een mééén je niet opzij legde om het pas na een week weer op te pakken.

Hermsen schrijft hier een vakantiedagboek over een verblijf in Toscane. Haar verhalen over bruschetta, wandelingen in de omgeving en vriendelijke natives  doorspekt ze met een bespreking van het boek De glimlach van de sirene, over labyrinten, zeemeerminnen en matriarchaat in de Etruskische cultuur. Ze ervaart hoe haar leven, zo zonder afspraken en dringende e-mails, zoveel langzamer wordt dat ze eindelijk naar tevredenheid kan werken. De gezonde verveling die ze hierbij ervaart blijkt een rijke voedingsbodem voor haar creativiteit.

Het laatste deel van dit dagboek beschrijft een magische middag waarop ze terecht komt bij een middeleeuwse burcht die dienst doet als hotel, waar zij en haar gezel de enige gasten zijn en door de adelijke gastheer worden vergast op een fijnzinnige maaltijd met uitzicht op een echte Caravaggio.

Het lijkt me te gek om zoiets mee te maken en ik kan me prima voorstellen dat Hermsen dit verhaal heel graag wilde delen met de wereld. Natuurlijk is het vergeven van de clichés over Het Mooie Leven in Italië (deze opmerking wordt mede mogelijk gemaakt door de firma Breek Me De Bek Niet Open™, Italiaanse Migrantenkinderen sinds 1974) maar het is een reuze oprecht stuk proza. Ik zou de beschrijving dan ook zeer waarderen als het een onderdeel zou zijn van een reisboek of een dagboekuitgave.

In dit boek word ik er echter alleen maar kriegel van. Het verbreekt de contemplatieve stemming waarin de essays me gebracht hadden, en wat is de boodschap eigenlijk? Langzaam leven, de tijd als duur ervaren, ware creativiteit doen opbloeien &c &c &c is blijkbaar alleen maar mogelijk tijdens lange lome vakanties in Toscane?

Waarvan akte.

Ik heb het boek intussen weer ter hand genomen en vooruitgebladerd en kijk eens aan, verderop in het boek staat nog een reisdagboek. Griekenland deze keer. Ah well.  Er staan me gelukkig nog een aantal hoofdstukken te wachten waar ik me wel op verheug; Simeon ten Holt, Mark Rothko, Margiet Luyten, oh my. Maar die twee verwende rijke-mensen-op-reis-verhalen vergallen mijn leesplezier toch een beetje.

Een heuvel. In Toscane.

Een heuvel. In Toscane.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s