Primitiae

Gisteren liet KD  hier, op mijn blog, een bericht voor me achter. KD is een oude klasgenoot van mij, ze wil een reünie organiseren, wat leuk is en ook een beetje eng. Dat zette wat mijmeringen in gang over de neiges d’antan, en over dit blog, en over levenskeuzes, en oh god nee toch, Francesca krijgt weer een tand. Kortsluiting volgde natuurlijk. En toen ik de stop had vervangen in het electriciteitskastje van mijn ziel besefte ik wat dit blog eigenlijk is: dit is mijn eigen schoolkrant.

Okee, het is niet helemaal hetzelfde. Ik heb in geen 21 jaar met vriendin KM leraren gestalkt met de uitdrukkelijke bedoeling om hun woorden volledig te verdraaien. (Holy magnolia, KM! We waren Rutger van Castricum en we wisten van niks!) Ik heb in geen jaren complottheoriën geformuleerd waar karnemelk of mergelgrotten in voorkomen. Ik spel intervieuw tegenwoordig zoals het hoort. Ik word niet achterna gezeten door de rest van de redaxie. (DEADLINES ZIJN VOOR HET GEPEUPEL, STEL FILISTIJNEN!)

Ik hoef ook niet te typen op een antieke typemachine en dan het hele verhaal opnieuw te typen vanwege die spelfout in de tweede paragraaf. Ik hoef niet te kopiëren, knippen, lay-outen, en lijmen (of beter: plakken met van dat ondoorzichtige plakband, dan zie je de randen niet). Ik hoef niet elke keer opnieuw weer uit te vogelen hoe je het geheel op zo’n wijze kopieert dat de pagina’s kloppen. Een tweezijdig kopietje is op minimaal 37,3 verschillende manieren te verneuken, dus die laatste vaardigheid ontwikkelen is geen kattenpis.

Wat ik ook niet hoef te doen, en dat is dan weer jammer, is m’n produkt “rapen”: met een aantal geestverwanten een uur lang om een tafel lopen, zes bladzijden oppakken aan de ene kant, zes aan de andere kant, aan het hoofd van de tafel vier nietjes er in rammen, volgende. (We hebben vriend J.W. wel eens zeeziek naar de Eerste Hulp moeten brengen, maar daar heeft hij het liever niet over.)

De camaraderie van een redaxie mist een blog, maar de fantastische ego-trip van je eigen woorden zwart op wit zien – dat is waarom mensen bij de schoolkrant gaan. Dat is waarom mensen een blog beginnen. Zucht.

Mijn brein is blijkbaar geen dag ouder dan 16. Ongelofelijk vet cool hoor, of hoe dat tegenwoordig ook mag heten. Ik ga maar een hele zak Smiths Crispy Chips eten, in de hoop dat mijn metabolisme ook denkt dat het 1990 is.

Smith's Crispy Chips. Das war einmal.

Advertenties

5 gedachten over “Primitiae

  1. Ik zie onze geschiedenis bij Quack en met name met de AchterQUACK plots ook in een heel nieuw licht …

    Overigens hadden we een subcommissie voor mensen-die-kopietjes-op-minimaal-acht-manieren-konden-verqloten. Bij deze wil ik je voordragen als erelid.

  2. Anna! Wat een briljant stuk. Ik waan me weer volledig in die mooie Priemperiode! Lay-outen met Scotch-tape, wat een briljante vinding was dat. Who needs kolommen in Word? Lang Maar Lullig! Zoveel mogelijk x- en! Het -atiegedicht. Kopietjes danxij de heren Wittebrood en Spoelstra. Peter en Selie. Bananenthee en speculaas bij het tikken van de stukjes. Fijn, fijn, fijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s