De kleur van de dood

“Jij mag kiezen welke kleur, liefje.”
“Okee….de kleine stukjes worden groen. De grote met de punt worden rood. En jij doet groen en ik doe rood.”

Kras kras kras.

“Ik kan heel goed binnen de randjes kleuren, voor een kind, toch?”
“Ja, liefje.”

We draaien het kleurboek een slag zodat we allebei weer bij het papier kunnen.

“Mama… was er… in een bepaald land is rood toch de gelukskleur?”
“Dat is in China. Hoe weet jij dat?”
“Ja toen gingen mensen uit China trouwen en toen hadden ze allemaal rode dassen en sjaaltjes. Op het plein.”
“Dat is maanden geleden, moppie!” zeg ik.
“Ik weet het nog.”

Kras kras kras. Ineens word ik bevangen door de erfelijk bepaalde neiging tot infodump.

“Weet je wat de kleur van de dood is in China? Dat is wit. En dat is anders dan bij ons want hier is zwart de kleur van de rouw.”
“Wat is rouw?” vraag Naomi.
“Dat is verdriet omdat je iemand kwijt bent die je niet meer terug kunt krijgen. Als hij of zij dood is, bijvoorbeeld.”

Kras kras kras.

“Mama, schuif even door, ik kan niet meer verder. Kijk mama, nou kleur ik om jouw stukjes heen en dan sluit ik je op.”

Kras kras kras. Denk denk denk.

“Ja maar mama,” (kras kras kras),” wit is een betere kleur voor de dood. In dat land, hoe heet het?”
“China.”
“In China hebben ze het wel goed. Wit is de kleur van de dood.”
“Hoezo moppie?”

We draaien het kleurboek weer een slag.

“Omdat botten wit zijn natuurlijk. Daarom is wit de kleur van de dood. Botten zijn wit. Klaar! Nu doen we de volgende. Jij mag zeggen welke kleur, mama.”

Kleurboek

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s