Rorschach Me Baby One More Time

Sinterklaas heeft me dit jaar twee dozen kleurpotloden gegeven. Eentje met 24 kleuren waarvan veel te veel groenen en eentje van 12 stuks, vooral primaire kleuren, robuust en driehoekig, voor de ontwikkeling van een goede greep.

Mensen, ik kleur me drie slagen in rondte. Naomi en ik hebben dit kleurboek gekocht maar zij was er relatief snel mee klaar; ze kleurt liever plaatjes van mens- en dierachtigen. Voor mijn overhitte ziel is dit echter het equivalent van een lekker glas groene stevia-gezoete icetea. Ik erger me niet aan de ogen van Dora of het haar van Assepoester; negen van de tien keer sla ik, héérlijk, een willekeurig plaatje op en ga ik  aan de slag met de concentratie van een baviaan die haar mattie vlooit.

Niet teveel met je mind laten fucken, gewoon kleuren.

Niet teveel met je mind laten fucken, gewoon kleuren.

Soms echter slaat mijn mens-zijn toe. Willekeurig plaatje, hm… Ik heb een voorkeur voor ster-achtigen met lekker grote vlakken en ik blijk de al te priegelige bloemetjes over te slaan. Dáág willekeur. Dan heb ik een mooie  gevonden en m’n potloden voor me neergezet. Dus. Wat wordt het systeem? Lezer, de baviaan die haar mattie vlooit heeft geen systeem, die begint bovenaan en gaat dan door tot ze beneden is en zijzelf aan de beurt is. Ik daarentegen, tot vermoeiens toe met rede en zelfbewustzijn begaafd, moet eerst nadenken over het systeem. Van mijn kleurplaat.

Kleurplaat 3

Stel dat ik besloten heb dat het systeem de pot op kan, there is no spoon, we gaan die kleurplaat Feyerabend-style te lijf nondeju! Dan nog kan ik het niet laten om voorwaarden in te bouwen. Ik moet al mijn potloden gebruikt hebben. Ik mag niet twee vakken naast elkaar dezelfde kleur geven. Ik moet warme en koude tinten afwisselen. En als het niet uitkomt- oh man. Micro-stress is ook stress, vrienden.

Maar het aller-, allerergste van zo’n sessie is dat ik me ga afvragen, daar komt’ie; WAT DIT ALLES OVER MIJ ZEGT. Ik zit, ogenschijnlijk vreedzaam, aan de eettafel met mijn kleurplaat en kleur een vakje paars en een vakje blauw. Een peloton Oostenrijkse en Zwitserse psychiaters kijkt over mijn schouders mee, strijkt zich door baard of wrong en mompelt ‘Seltsam…’. Dan maken ze met hun Mont-Blanc aantekeningen die ik niet kan zien.

Negen van de tien keer is een kleurplaat kleuren het mindfulness-hoogtepunt van de dag. De tiende keer zou ik misschien beter een woudreus kunnen vellen, of een beer kunnen jagen, of een hele grote aangekoekte afwas doen.

What do you make of zis, Frau Doktor?

What do you make of zis, Frau Doktor?

Advertenties