Mees

Meisje met dood vogeltje

“Hee, pas op! Niet op gaan staan!”
“Wat is dat?” vraagt Naomi.
Een dood meesje. Naomi gaat op haar hurken zitten. Ze doet geen pogingen hem aan te raken.

“Zullen we hem begraven? ” zeg ik, “Of, eh, in het water gooien? Zo deden de Vikingen dat ook.”
Naomi negeert de irrelevante delen van de vraag en knikt.
Ik begin in mijn tas te zoeken naar iets om het lijkje mee te tillen.
“Waarom pak je hem niet op?” vraagt Naomi.
“Het is een lijk,”  zeg ik, “en de meeste lijken zijn een beetje ieuw. Bacteriën en luizen en zo.”
Naomi lacht. Ze weet alles over ieuw.

Ik schuif de mees op een bijna leeg pak kontlapjes. Naomi blijft naar het beestje kijken met haar serieuze blik.
“Zo, vogel,”  zeg ik, “ik hoop dat je het goed hebt, waar je ook bent. Daar ga je.”
Ik gooi hem in het water. Eigenlijk wil ik The Circle of Life inzetten maar ik hou me in, het is kwart over acht op een maandag en misschien is de Doelensteeg niet helemaal klaar voor een hymne aan de natuur.

We lopen verder, ik voorop met de kinderwagen waarin Francesca gelaten naar haar sokken grijpt, Naomi slalommend om de paaltjes.
“Als je een vogel tegenkomt die niet wegvliegt, dan moet hij wel dood zijn,” pruttelt Naomi.
“Altijd? En huisdieren dan? Of meeuwen?” zeg ik.
“Nee, een vogel in de natuur, die niet gewend is aan mensen. Die vliegen weg als ze mensen zien.”
“Wat vond je van dat vogeltje?” zeg ik.
“Zielig omdat hij dood was. Maar ook mooi, met die grijze veertjes.”

Er zijn minder constructieve manieren om tegen de dood aan te kijken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s