Soelaas

“Hij stresst zo over alles,” zegt mijn tante later op de middag, we kijken mijn oom na terwijl hij met rechte rug  in de richting van de duinen loopt, “hij is nu gestresst omdat Naomi zo lang moest lopen en moest huilen. En dan krijgt hij buikpijn.”
“We hebben helemaal niet lang gelopen,” zeg ik, “Naomi moest huilen omdat er een hond tegen haar aanliep. Het is niet zijn schuld.”
“Weet ik,” zegt mijn tante, “maar leg jij het hem uit?”

“Ik ga volgend jaar naar de Pacific,” zegt mijn oom, “we gaan de reis van Maghelaes over doen met een zeilschip.”
“Cool,” zeg ik, “kun je zeilen?”
“Nog nooit gedaan,” zegt hij, “ik heb op de zeevaartschool de principes gehad natuurlijk. Maar ik ga eerst een tijd meekijken met de lui die het wel kunnen. Anna, ” hij zet zijn woorden kracht bij met zijn ene hand, “zeelui moeten nederig zijn, als je het niet weet ga je niet kloten met touwen en knopen maar vraag je het aan iemand die het wel weet.”
Hij zwijgt even, kijkt naar een kitesurfer verderop.
“Dat heb ik van je vader geleerd, weet je dat? Hij is nooit op zee geweest maar ik heb het van hem geleerd, toen we zeeverkenners waren.”

“Wie heeft die reis georganiseerd?” zeg ik, een half oog op Naomi die giechelend door de branding rent.
“Jaha, dat is nog een verhaal. De Spanjaarden wilden niks van Maghelhaes weten omdat de reis zogenaamd mislukt was, voor de Portugezen was hij een verrader – gek genoeg zijn al die verslagen van grote zeereizen geschreven door Italianen en dus hebben wij het maar gedaan.”
Hij lacht zijn stiekeme lachje.
“De Pacific is de enige zee die ik nog niet heb gehad.”
“Verzamel jij zeeën?”
“Alle zeelui verzamelen zeeën, ” zegt hij, “en iedereen wil naar Japan.”
“Ben jij in Japan geweest?”

Naomi slaakt een ijselijke kreet. Een enorme hond kwam langszij en Naomi keek niet uit en de hond keek ook niet uit  en nu zit ze op haar kontje in het water en ze is zo geschrò-hò-hòkken.
“Alsof je tegen een trein aanloopt,” zegt mijn oom vol ontzag, ” dat beest is verdorie zo groot als een jonge koe.”
Ik knuffel mijn natte meisje.
“We lopen al een half uur, ” zeg ik, “we moeten hier maar blijven.”

“Als ze zo kijkt,” zegt mijn oom later, Naomi is geconcentreerd schelpen aan het sorteren, “lijkt ze – bij de mondhoeken zo – ze heeft wel iets weg van je oma.”

Ik zeg niks. Mijn kwart-Indische Naomi die sprekend lijkt op haar half-Indische vader – natuurlijk kan ze door een speling van de genetische tombola de mondhoeken van mijn Italiaanse oma hebben gekregen. Kan. Maar ik kijk naar het scherpe profiel van mijn oom – sinds wanneer is zijn baard zo wit? – en ik wil tegen hem zeggen: lieve lieverd, het is goed hoor, ik snak ook naar een coherente wereld. Kijk; de doorgaande lijn tussen de ogen van mijn grootmoeder,  de rimpel in mijn wang en de mondhoeken van Naomi.

Helpt dat? Maakt dat de buikpijn minder?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s