Schrijflessen van een koffiezetapparaat (en van mijn broer)

De belangrijkste les over leesbaarheid heb ik geleerd van het voormalig koffiezetapparaat van mijn werkgever.

Het was een nondescript wit koffiezetapparaat. Hij zette prima koffie, dat was prettig. Maar na het koffiezetten begon het. Om de filterhouder zat een richeltje. In dat richeltje ging koffieprut zitten. Die was maar gedeeltelijk weg te halen want het richteltje was diep en bochtig. Het koffieprutresidu spoelde het waterreservoir in en was daar alleen uit te verwijderen door het koffiezetapparaat onder de kraan te houden, een paar keer te swirlen, en leeg te gieten.

Ja. Dat las je goed. De electrische delen hoefden niet onder water, maar dat is het enige verzachtende dat ik kan verzinnen. Ik moest het koffiezetapparaat onder de kraan houden om het schoon te maken, omdat iemand, ergens, niet heeft nagedacht over dat richeltje.

Waarom vertel ik dit? Omdat dat apparaat me doet denken aan mijn natuurlijke neiging om zo ingewikkeld mogelijke zinnen te maken waarin zoveel mogelijk gezegd wordt, zinnen waarin de lezer door de diepte, de prut en de bochten de weg kwijtraakt, zinnen waardoor een lezer het gevoel krijgt eerst onder water te zijn gehouden, dan losjes te zijn gecentrifugeerd en daarna ademloos in de gootsteen te zijn gegooid. Bij het maken van zo’n zin denk ik aan alles, behalve aan de prut in het waterreservoir, dat is, wat wil ik zeggen en begrijpen ze dat? Het koffiezetapparaat maakte koffie, daar was hij voor, daarom mocht hij blijven; maar als hij een stuk tekst was geweest had ik hem allang door de shredder gehaald.

Nee, dan mijn broer.  Hij heet Max. Je zou het aan zijn groeiende kinderschaar niet aflezen, maar zijn motto in leven & werk is “less is more”. Waar ik dat aan merk is de  wijze waarop hij de meeste van mijn 100-woorden-emails beantwoordt:

Yo,

Ja.

Max .

(Heel soms verdubbelt hij zijn woordental: Groeten van I. Maar alleen als mijn schoonzus aandringt.)

Dat raakt de zus van mijn broer recht in haar zwakke plek. Kijk, laten we wel wezen. Hoe moeten jullie precies weten wat ik precies bedoel als ik niet heel erg precies, met veel uiterst noodzakelijke nuanceringen en disclaimers, uitleg wat ik precies precies bedoel? Bovendien gebruik ik zulke waaaaanzinnig leuke woorden dat de lezer er niet genoeg voor de kiezen kan krijgen, toch? Toch? Hoe het ook zij, schrijflessen zitten in onwaarschijnlijke hoekjes. De gedachte aan Max’ mailtjes en aan dat vermaledijde koffiezetapparaat heeft me een aantal keer gered terwijl ik op het punt stond om 1500 woorden te schrijven waar 422 ook genoeg waren.

Advertenties

3 gedachten over “Schrijflessen van een koffiezetapparaat (en van mijn broer)

    • Zoals Harry Mulisch al zei: Ik ben voorstander van abortus tot aan de vierhonderd woorden en euthanasie boven de vierhonderd.

    • Eeeen jawel, Davied, wederom welkom op Ralloblog! Het eerste commentaar van 2013! Om dat te vieren krijg jij je eigen exemplaar van The Moving Finger van Agatha Christie weer terug. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s