Kerkhof

Langs de kant van de weg naar het kerkhof groeien veldbloemen. Automatisch plukte ik hier en daar wat, ik had een vaag plan om ze te drogen, zoals vroeger. Pas halverwege wist ik dat ik ze bij mijn vaders graf zou achterlaten. Ik had ook een bosje bloemen kunnen kopen in het dorp maar ik ken mijn vader, hij vindt wilde bloemen geen punt. ( Als hij het wel een punt vindt dan mag hij me dat komen vertellen.)

Links en rechts fietsten giechelende toeristen voorbij, nadrukkelijk onwennig op hun glimmende huurfietsen.
“Volgende keer nemen we gewoon weer een brommer!” gilde een man.

Het kerkhof van Favignana is geweldig. Een classicistische voorkant met fries en pilaren, daarachter een straat of tien met liggende en staande graven. Rondom tegen de muur de grote familiegraven, sommige groot genoeg om een voordeur te hebben. De meeste graven hebben foto’s, meest van sjaggereinige oude mensen. Eén glorieus moment stond ik oog in oog met een foto van de te vondeling gelegde ( en overleden) tweelingzus van Rachel Hazes. Dan de namen, Campo, Grammatico, Ernandes, De Joanon, Mercurio, Siina, Ferrante. De motto’s, varierend van psalmen tot zelfgebreide odes aan de ouderlijke liefde. “Hij hield van zijn gezin en van de Koopvaardijvloot waar hij zijn leven aan wijdde”, oh my.

Mijn vader, mijn grootouders en mijn overgrootouders liggen in de vierde straat vanaf de ingang. Het is een relatief simpel graf, een zweem van classicisme, geen wenende engelen of treurig kijkende madonna’s en al helemaal geen motto’s. Een Ferrante doet niet aan motto’s. Geboortedatum, sterftedatum, beroerde foto, dat is alles. Wel een vaas waarin een bos uitgebloeide margrieten me herinnerde aan mijn sterfelijkheid.

” Hé, ouwe,” zei ik. Ik heb mijn vader bij leven nooit Ouwe genoemd maar de dood schept een vreemd soort gemeenzaamheid. Alles wat ik me nu kan permitteren te zeggen tegen en over hem! Ik zeg het ook allemaal, met masochistisch genoegen. Hij was een sjaggerein en een mierenneuker. Hij had op een mooie dag besloten nooit meer te genieten van het leven. Hij voelde zich verraden en bij de neus genomen en tevens ook in de zeik had gezet door de gehele wereld in het algemeen en in het bijzonder. Het was allemaal de schuld van Nederland / de twintigste eeuw / zij die hem nooit promotie wilden geven omdat ze jaloers waren op zijn superieure kwaliteiten. Gevoel voor prioriteiten of proportie: praktisch nul, hij koos bij problemen altijd met wetenschappelijke precisie de ene oplossing die het meest zou kosten en het minst zou opleveren. En hij was mijn vader, en ik ben zijn dochter, en hij ligt achter een vierkant van beton, tussen zijn schoonouders in, te vergaan.

“Nou, hou je taai he,” zei ik een beetje bibberig. Ik frunnikte de bloemen in een lege vaas, jasmijn, wingerd, bougainvillea, katjes. Klaprozen, zoals in het liedje van Fabrizio de Andre’. Hield mijn vader wel van, klaprozen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s