Het zal U opluchten te lezen dat dit een eenmalige actie is.

Dus. Dit is er aan de hand. Ik ben overvallen door paniek en perplexiteit in de buitenwereld. Momentum kwijt, moeite met het bepalen van de volgende stap, wat nu? Hoe nu? Dus keer ik me naar binnen in onderwerpen en stijl. Naar mij, zeg maar. Wat er in mijn hoofd zit, geschreven in een stijl die niet streeft naar helderheid maar gewoon neergegooid zoals ik denk en praat (min of meer; maar mooier en zonder te stotteren). Dit in de hoop dat ik ergens in de grote maalstroom van associaties en ontkenningen en onduidelijke formuleringen en zompig zwelgen en enfin, in het alledaagse brain on caffeine, een aanwijzing vind voor de volgende stap.

Dadendrang en onmacht (note to self: breng het gebruik van lidwoorden terug tot een minimum), dadendrang en onmacht kan een heel vruchtbare combinatie zijn als je ze niet bij naam noemt. Ik, bedoel ik. Als ik er omheen lul, schrijf over de maan en het weer en tulpen en de sexiness van Ted Hughes en de vogels die kwetteren in de heg, dan heb ik, dadenbehoeftig en onmachtig als ik ben, toch iets gemaakt, met een minimum aan gezeur. Het is niet wat ik wilde maken (en wat wilde ik dan maken?), maar het is iets dat gemaakt is, en soms moet er iets gebeuren vooraleer er iets gebeurd, zoals Cruyff ongeveer zegt.

Zo is dat.

En vanavond als ik thuiskom van yoga dan ga ik dit overtypen zonder corrigeren en dan zet ik het op mijn blog, omdat paniek en onmacht en dadendrang niet betekenen dat ik niks kan doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s