Het speenloze tijdperk

Door allerlei toevalligheden is Naomi al een tijdje van haar speen af. Marcel en ik vonden de rubberen zuigunit wel practisch, de procedure voor nachtelijk geween werd er erg overzichtelijk van:

AAAARGH –
Speen zoeken –
Speen vinden –
(Afspoelen optioneel) –
Speen in snavel stoppen –
Tevreden driestemmig gesnurk.

Het is niet meer. Het doortastende optreden van de juffies van de crèche, plus het schrikbeeld van dingen als speencariës, een verkeerde mondstand en de daarmee samenhangende aftrek van IQ-, EQ-, karma- en Ouders-van-nu-ouderpunten haalde ons over. Het meisje is een paar dagen verdrietig geweest maar heeft zich bij het onvermijdelijke neergelegd; een heel enkele keer bij grote emotie of fysiek ongemak wil Naomi nog wel eens om haar speen vragen. Wij doen dan niet moeilijk, het leven is voor iemand van twee jaar en vier maanden al zwaar genoeg.

Het gevolg namelijk van het aanbreken van het speenloze tijdperk is dat Naomi thuis geen middagslaapje meer doet. Dat rustige anderhalf-uurtje dat Marcel en ik tijdens onze Naomi-dagen besteedden aan opruimen, de e-mail bekijken of simpelweg de krant lezen; het is verdwenen. Als sneeuw voor de zon, om het maar dramatisch te zeggen.

Dat viel de eerste paar weken niet mee. Rond 15.30, het tijdstip waarop we vroeger een geheel verkwikte toep uit haar bedje visten, begon iedereen sjaggereijnig te worden. We hebben dan al gepuzzeld, we hebben al een stuk of tien boekjes gelezen, we zijn naar de speeltuin geweest- wat nu? Naomi gaat zeuren van moeheid, ik word onredelijk en streng van ergernis (en er is maar weinig strenger en onredelijker dan een strenge en onredelijke en geërgerde Rallo). Ik vind gillen tegen Naomi niet leuk en los het dus maar op met wat afleidingsmaneuvres; een kwartiertje Teletubbies, een mandarijn, boodschappen doen, een sessie met haar eigenste roze schaartje. Meestal helpt het. Vaak betekent het gewoon dat het gezanik wordt doorgeschoven naar de vroege avond, maar dat zien we dan wel weer.

Marcel daarentegen heeft, zoals het een man betaamt, een technologische manier gevonden om de dag door te komen. Naomi en hij gaan op zijn Naomi-dagen verdacht vaak juist rond 15.00 uur met de auto naar Oma Poes in Den Haag. Ik wil maar zeggen. Wie op zoek is naar een illustratie voor het woord “smug” die nodig ik bij deze uit om eens een foto te nemen van Marcels snuitwerk als hij aan het einde van zo’n dag uit de auto stapt en zegt:
” Ze heeft anderhalf uur geslapen.”

Advertenties

5 gedachten over “Het speenloze tijdperk

  1. Het is b i j n a niet voor te stellen, een leven met een kind, als je dr zelf geen hebt. Zelfs in het geval van een overschot aan huisdieren (zoals in ons geval tweeeneenhalve hond, vier poezen en een steenmarter) LIJKT de zorg daarvoor (brokken, grit, kattenbakschepjes, uitgekotste grassprietjes op het tapijt en AL die haren) niet op het hebben van een kind. En volgens mij is het je ook niet voor te stellen hoe een leven als ouder is, totdat het kind er opeens IS. En dan is het niet eens meer voor te stellen hoe het leven was zonder? Nou ja, enfin, dus. Ik lees je blog volkomen gefascineerd.

    • Dag Marloes, en welkom, en hallo! Ik kon me vroeger absoluut niet voorstellen hoe het is, een kind hebben, en veel zin heeft het ook niet gehad om vantevoren te zwelgen in dromen of nachtmerries. Organisatorisch gesproken valt het me zowel mee als tegen, en dat heeft te maken met mijn eigen verwachtingen van mijn organisatorische talenten. Maarrrrrrr. Datgene waarover iedereen die iemands ouder wenst te worden echt in het duister tast, is de persoonlijkheid van het wurm. Dat is waar je als ouder tegenaanloopt, vroeg of laat: je kind is zichzelf en heeft geheel eigen ideeen over de wereld. Natuurlijk is dat met katten ook zo maar sta me toe ervan uit te gaan dat de emotionele investering iets anders zal werken in dat geval. 😉

  2. Heel, heel herkenbaar. Wij doen al een tijdje pogingen om het speengebruik van dochterlief W. te beperken tot de nacht, maar dat is vooralsnog een utopie… Als ze moe is of zich even wil terugtrekken, moet en zal ze dat kreng indoen – en dat is dus zeker een keer of drie per dag.
    Voor de speencariës hebben we wel een oplossing gevonden (in onze ogen dan, geen idee of de tandarts dat ook vindt): na het tandenpoetsen, poetsen we óók nog even de speen. Ze vindt dat wel prima, smaakt het ding lekker naar tandpasta
    😀

  3. En ziehier een goede reden om een rijbewijs te halen. Hoewel een rondje treintje/busje/fietsje ook wel eens wil helpen om een dreinerig wurm af te leiden. Ik zou me overigens niet al te zeer generen voor onredelijkheid; jij moe, kind moe, dat IS toch gewoon heel vervelend?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s