Groene kots

Pop Gunneke heeft een vriendelijke, wezenloze uitdrukking op haar plastic gezicht; maar soms neemt Marcel bezit van haar en dan komt Bitch Gunneke in haar boven. Met name het snoephartje van Naomi moet het ontgelden. Keer op keer wordt het hartje gestolen en opgesmikkeld. Naomi, anders niet on-assertief als het gaat om snoephartjes, laat het over zich heen komen: ze weet dat rechtvaardigheid zal geschieden. Na een hartje of vijf wordt Gunneke namelijk misselijk.

”  Bleurgh,”  zegt Gunneke, ” bleurgh, Naomi, ik ben misselijk.” (Ineens klinkt ze Ome Henk, uitbater van Zeer Bruin Café Ons Hoekje, ik weet ook niet waarom.)
De mondhoeken van Naomi de harteloze beginnen dan al omhoog te krullen, want ze weet wat er komt.
” Kotsen!” roept ze enthousiast.
” Bleurgh,” kreunt Gunneke.
” Niet op mij kotsen,” zegt Naomi.
” Bleurgh,” zegt Gunneke, en ze  kruipt in de richting van Naomi’s schone roze broek.
” Niet op mij kotsen!” roept Naomi weer, maar het kwaad is geschied.
” Blaaaargh!!” zegt Gunneke, ” Bweeeeeeeerk! Breueueueueueueu!”
” Groene kots! Nog een keer!” zegt Naomi, en ze haalt haar snoephartje tevoorschijn.
(Marcel zit er vreedzaam naast en weet van niets.)

Je zou kunnen denken dat Naomi zo dol is op de spuug-sessies van Pop Gunneke om het kwaad te bezweren, een beetje zoals de mensheid in het algemeen naar akelige films over kindermoordenaars, kannibalen en zombies kijkt in de hoop dat het onszelf niet overkomt. (Toch grappig dat bij het kijken naar zombiefilms iedereen zich identificeert met de overlevenden, terwijl de kans toch veel groter is dat jij & ik tot de zombies zullen behoren, qua statistiek zijnde. Maar dit terzijde). Zoals bij het meeste magische denken beperkt het heilzame effect zich tot Naomi’s psyche; want haar lichaampje heeft gisternacht een aantal spuugsessies gehad waar de zombies geen brood van lusten.

Om een uur of vijf was de rust weergekeerd, het bed was verschoond, de slaapzak vervangen, het hopmarjanneke-lampje verspreidde zijn geruststellende licht, en ik lag naast Naomi’s ledikantje om haar handje vast te houden tot ze sliep.
” Omi moest kotsen,” zei Naomi.
” Spugen, lieverd,” zei ik, half in slaap.
” In bed. En op de kamole.”
” Hm-m.”
” Papa heeft kots opgeruimd.”
Tijdje stil.
” Omi heeft gekotst. Ook in het doekje.”
” Gespuugd, toep.”
Tijdje stil.
” Daarna knuffelen met mama. Mama kijkt naar mij?”
” Ja, lieverd,” mompelde ik, ik opende een oog om te zorgen voor een miniem waarheidsgehalte, ” ik kijk naar jou.”
” Omi moest kotsen.”
Tijdje stil. Uit het bed klonk het swisj-swisj van een draaiend kind.
” Geen groene kots, ” stelde Naomi vast, ” gele kots.”
Dat was blijkbaar een rustgevende gedachte. Swisj swisj, diepe zucht, en toen was het stil.

Advertenties

5 gedachten over “Groene kots

  1. Wat een schattig en hartverwarmend stukje weer. Ik vind commode een leuke vondst, dacht zelf aan een dekentje (en weet niet waarom???). Maar fijn om te lezen, fijn dat je schrijft.

  2. Commode it is. Mooi ook, kind is zich nog niet bewust van het verschil tussen kotsen (vulgair, niet netjes) en spugen (zo netjes mogelijk), maar de kleur van e.e.a. blijft haar wel bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s