Teringjantje

Voetbal. 22 mannetjes of vrouwtjes die in de weer zijn met een bal, een veelvoud aan mannetjes en vrouwtjes die hen aanmoedigen, en na de wedstrijd een vijftal mannetjes met borsthaar in een tv-studio die vertellen wat er is gebeurd, hoe het is gebeurd, hoe het had moeten gebeuren en waar dit moet eindigen. Eigenlijk het boeit me allemaal niet zo; derhalve kunt jelui zich waarschijnlijk wel voorstellen hoe geamuseerd ik ben door de manier waarop ik sluipenderwijs naar binnen gezogen ben door dit WK.

Marcel is een kalme maar intense voetbalfan; vriend C, die hier heel vaak is komen kijken, is waarschijnlijk nog net iets erger. Waar zij beiden gedurende de rest van het jaar vriendelijk en beleefd en voorkomend zijn, gaan tijdens E- en WKs alle sociale conventies behalve de meest basale de deur uit. Hun blikken plakken  zich aan het televisiescherm vast, en voor de duur van een voetbalwedstrijd resten hen precies twee levensfuncties: concentratie en agon. Het zit getweeën nagels te bijten en peentjes te zweten en dingen te zeggen als : “…in ’68 waren ze ook zo technisch bezig, tot aan die ene handsbal van Murillo. Dat was de laatste keer dat Mongolië tot de achtste finale kwam.” *) en  “RÂÂÂÂÂÂÂÂHHH”, en “Teringjantje”, en soms ook heel erg lang helemaal niks, terwijl de spanning in groene slierten boven de bank hangt. Het is aandoenlijk, echt waar.

Gedurende de eerste twee of drie wedstrijden van Nederland ging ik op het balkon zitten met een boek of een vriendin, of ik ging klusjes doen zodat ik de huiskamer niet in hoefde. Af en toe hoorde ik dus RÂÂÂÂÂÂÂÂHHH, maar ik was eerder bezorgd om het welbevinden van mijn bankmannen dan om dat van de Oranjemannen. Omdat ik de beroerdste niet ben liep ik na zo’n RÂÂÂÂÂÂÂÂHHH wel altijd even de huiskamer in om te kijken of ik al warm water op moest zetten en steriele lappen klaar moest leggen; en hopla, vier van de vijf keer bleef ik daar aan de televisie hangen. Ik ben namelijk bijzonder gevoelig voor bewegende beelden.  Als een televisie aanstaat terwijl ik langsloop dan moet ik kijken, ook al is het enige aanwezige beeld een trein die van Noord-Dakota naar Zuid-Dakota rijdt;  gewoon, omdat er iets beweegt. En geef toe, tijdens voetbalwedstrijden beweegt er wel het een en ander.

Ik heb de strijd intussen opgegeven en volg het nu gewoon maar. Kan niet zeggen dat ik er veel van begrijp; links is Team 1 en rechts is Team 2 en hun bal moet naar de respectievelijke overkant. Oh ja, en ze moeten zich netjes gedragen, anders worden ze van het veld gegooid. Meer hoef ik niet te weten om de capriolen van de 22 mannetjes af en toe razend spannend te vinden: oh jee, de bal is rechts maar hij moet naar links en dat lukt niet, oh jee. Als dat zo doorgaat worden Marcel en vriend C verdrietig, oh jee oh jee. Maar na een vijftal wedstrijden, en evenzovele avonden gelul van de mannen-met-borsthaar in de tv-studio’s ben ik me zowaar een mening gaan vormen over een aantal zaken. Ik noem maar wat: Voetbalnederlands ( kijk vijf minuten naar een interview met een voetballer en vraag je af: Wie is ‘je’ in dit verhaal?), voetbaljournalisten, Het Technologiedebat ( meer gebruik van camera’s of niet?) en, besefte ik gisteren: lot, wedervaren en functioneren van het Nederlands Elftal. Ga d’r maar voor zitten; ik bleek er ineens een mening over te hebben. En ondanks dat mijn hoeveelheid borsthaar redelijk beperkt is, ga ik hier in een paar puntige zinnen mijn mening delen. Met jullie.

Wat ik zie is namelijk een hardwerkend stekelvarken. Ik heb zoals gezegd geen verstand van voetbal dus termen als mooi voetballen zeggen me niks; het zijn allemáál grimmig rondrennende mannetjes die dingen doen met hun benen. Maar zoals de wedstrijden verlopen zijn, en ook te horen aan het tweestemmig gekreun vanaf mijn bankstel, krijg ik de indruk dat het ploegen is geweest, dit toernooi. Ze hebben gewonnen, ja, maar het zijn nooit makkelijke zegetochten geweest. Vreemd genoeg vind ik dat wel aantrekkelijk. Het heb wel wat, zogezegd. Ik vind het wel leuk om te kijken hoe een overwinning bevochten wordt, en ik vind dit (dus) een interessant toernooi. Voor Marcel en vriend C, die met een heel andere mindset kijken, is het eigenlijk bijna te zenuwslopend, maar vrees niet, vrienden. Ik heb de kamillethee en de steriele lapjes al klaar liggen.

Nog even voor de duidelijkheid; het zal me werkelijk aan mijn fraaie ronde derrière betahydroxyderen of Ze zondagavond winnen of niet. Ik  zou niet willen dat Paul de Octopus en Pino de Kanarie in de paella belanden maar verder heb ik geen emoties over de eventuele uitkomst van de finale. Het zou fijn zijn voor Marcel en vriend C als Nederland zou winnen. Het zal 3 of 4 dagen fijn zijn voor de economie, en het is historisch gesproken geinig als Nederland es een keer kampioen wordt. Maar, als ik zo vrij mag zijn, in al mijn onwetendheid en gebrek aan inlevingsvermogen in deze; ergens vind ik  intussen wel dat ze het verdiend hebben met dat geploeg.

*)Disclaimer: dit is natuurlijk niet wat Marcel en vriend C zeggen. Dit is wat ik hoor.

Advertenties

6 gedachten over “Teringjantje

    • Always happy to oblige; ik heb geen idee wat beta-hydroxy is maar het zit in shampoo heb ik begrepen. En dank voor de retweet.

  1. Joehoe! weer een ralloblog!
    en ditmaal iets waar ik helemaal niets aan toe te voegen heb 🙂 maar des te leuker om te lezen!

  2. Ja héél leuk verhaal weer. Fijn om gisteren eens bijgepraat te hebben op ’t balkon! Was écht beter voor mijn hart en gemoedsrust. 😉 Vandaag alle nieuwskanalen maar een beetje vermeden (moeilijk, voor een nieuwsjunkie zoals ik), maar ik had echt geen zin in al die masochistische reruns van de finale. Kan niet wachten totdat die huldiging ook voorbij is.

    En intussen vergeten we helemaal dat er in Uganda tijdens de finale aanslagen zijn gepleegd, en lieve, fijne, zenuwachtige, bankzittende & voetbalminnende mannen en vrouwen zijn omgekomen… Hoe voel je je dan, als oranjeman?

  3. @alexandra: ja, daar heeft ondergetekende voetbalkijkende dame zich dus verschrikkelijk over zitten opwinden gisteren bij het bekijken van het NOS-journaal. Eerst 20 minuten voetbal-onzin (niets ten nadele van de zwaarbevochten resultaten van NL, maar we waren wel zo’n beetje uitgekletst na een maand dacht ik zo) en toen nog even snel snel tussen geleuter en de weermannendans dat item over Uganda. Ik vind het tekenend voor de teruggang van het TV-journaille in NL. Enfin, mijn WK is zeer aangenaam geweest door de knappe verslaggevers bij Sporza, dus mij hoor je niet klagen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s