Rent-A-Believer

De momenten waarop ik het indringendst met mijn afgekalfde geloof wordt geconfronteerd zijn de momenten waarop er gebeden moet worden. Enige dagen geleden was vriendin L. aan het bevallen van een premature tweeling, omdat een van haar meisjes in de problemen begon te komen (lang verhaal, iets met placenta’s). Hoogste tijd voor een gebedje, zou ik zeggen, maar hoe? Ik kan mijn vibes het heelal in sturen, en dat doe ik ook *sluit ogen, stuurt vibes* maar het heelal is groot en koud, en niet per definitie bekommerd om wier welzijn dan ook.

Nou is bidden nooit een sterke pijler geweest van mijn altijd al wankele geloof.  Zelfs toen ik een klein meisje was, en graag wilde geloven dat ik gehoord werd, werden mijn gebeden onderbroken door het akelige stemmetje ergens op mijn linkerschouder dat zich afvroeg tegen wie ik nou precies aan het praten was. (Het hielp niet dat ik ook in gebed nogal breedsprakig was en de behoefte voelde om alles goed uit te leggen. Van voor af aan. Met voetnoten.) En tegen wie ik het had wist ik eigenlijk niet. Er waren (en zijn) wat mij betreft maar een paar personages die het waard zijn om tegenaan te bidden, afgezien van het heelal, en dat zijn de Heilige Drieëenheid en Hullie d’r Moeder. Tot het hele Complex bidden vond ik altijd een beetje raar, een beetje alsof je de lerarenkamer binnenloopt en aan het hele lerarencorps je verzoek om die twee-tiende punt meer voor aardrijkskunde kenbaar maakt.  Helaas is het me ook nooit goed gelukt om tot een losse component van het goddelijk complex te bidden.

Ik ben geen Jezus-mens, nooit geweest. In de tijd dat ik me in Hullie verdiepte vond ik Jezus vooral een soort doorgedraaide schoolmeester,  die zijn opgaven in allerlei onbegrijpelijke frasen verpakte en dan kwaad werd als je een onvoldoende haalde. Ik had zo’n leraar aardrijkskunde, type  “Verklaar de Sovjet-Unie”, en hij was niet degene waar een dertienjarige met problemen soelaas kon vinden. De maagd Maria dan maar? Vreemd genoeg ook niet mijn ding. Op plaatjes knuffelt ze babies of kijkt ze zalig ten hemel, en in de verhalen is ze afwachtend (met name de Annunciatie is een wonder van afwachtendheid, zelfs als ze het Magnificat zelf geschreven heeft), of ze wordt terechtgewezen door haar eigen zoon. Wat moest ik met zo’n vrouw? Ik had al een moeder.  Bovendien vind ik dat onderworpen beeld van haar niet erg waarschijnlijk meer. De vrouwen in de echte wereld die het in zich hebben om de moeder van de Messias te zijn & to get away with it zijn niet aardig. Dat zijn eerder Medea’s die op tijd het pad van het extreme geweld verlaten hebben, het soort moeder dat pas naar je luistert als je knie tot aan het bot open ligt. Wat nou middelares, hier heb je het telefoonnummer van de huisarts, bel zelf maar.

Ook merkwaardig trouwens dat ik de Heilige Geest nooit heb zien staan, terwijl ik de duiven van Leiden toch een warm hart toedraag. Ik vrees dat ik nooit echt mijn best gedaan heb om uit te zoeken wat de HG eigenlijk doet, afgezien van neerdalen en charisma uitdelen. Wat hou je dan over, tja tja tja tja. Hier toont zich mijn ware Ietistische aard, vrees ik. God-de-vader, en ook een tijdje God-de-moeder (tip: begin pas boven de zestien aan Alice Walker, en beperk je tot The Color Purple)  is altijd mijn vraagbaak geweest. Diffuus, maar niet zo weeïg als Maria; en bovendien kon ik als ware katholiek de toornige HEERE van Oude Testament gevoeglijk achterwege laten.  Zo kom ik toch weer uit bij het heelal, eigenlijk, maar iets warmer en iets aanweziger dan het heelal dat nu mijn gebeden ontvangt.

Ik hoef dat gedeelte van mijn pogingen tot een spiritueel leven niet terug, mijn leven is een stuk rustiger zonder het Viervoudig Goddelijk Complex. Alleen op dagen als afgelopen donderdag, als er iemand in mijn leven is die een gebed verdiend, mis ik de goedaardige aanwezigheid van Iets of Iemand Die Luistert.  Gelukkig heb ik een tijdje terug een oplossing gevonden die goed past bij mijn halfslachtige Ietsisme: ik besteed mijn bidden uit. Ik heb ergens het gevoel dat gebeden beter werken als de bidder echt absoluut zekersteweten gelooft dat ze werken (maar dat geldt niet voor gebeden om rijkdom, gewichtsverlies en P&O-kwesties), dus ik heb mijn eigen Rent-A-Believer.  Ik bel mijn moeder en vraag haar een gebedje te doen.  En dat doet ze dan ook, discreet en zonder morren, met als enige voorwaarde dat ik nog een keer laat weten of Het goedgekomen is, wat het ook was. Maar het is so wie so goed, in de ogen van mijn moeder. Het gebed is goed om zichzelf, en bovendien weet mijn moeder precies tegen wie ze het heeft. Haar gebeden gaan signed sealed delivered naar een specifiek adres,  ze weet dat het adres bestaat en ze weet wie er woont. Ze heeft voor zover ik weet nooit een ontvangstbevestiging gehad maar dat heeft ze ook niet nodig. En ik ben gevrijwaard van gesprekken met het nare stemmetje boven mijn linkerschouder.

(In het echte leven heb ik deze keer besloten mijn (bij)gelovige noden zelf te lenigen, c.q. ik heb een votiefkaarsje geheel op laten branden met het risico op affakkeling van mijn huis. Maar het heeft geholpen; moeder en dochters maken het naar omstandigheden goed. Tevens kan ik de geboorte van mijn tweede wonderneef Giuseppe aankondigen. Halleluja! Thank you Lowered, for this here bounty you showerin’ on us this day.)

Advertenties

6 gedachten over “Rent-A-Believer

  1. Nieuwe mensjes links en rechts, en wij hebben weer een geniaal stukje Anna te lezen. Ik zeg win-win!
    Wat een prachtig stukje proza weer 🙂

    • Ha Kaart, dat zeiden de berichten niet, maar uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dazed & confused een goede gok is. En ook krankzinnig blij met al z’n meisjes.

  2. Prachtig! Zoals een beroemd geleerde altijd zegt: well, ya know, Christianity is actually just a lot of Jesus talk. Interessant hoe de katholieke achtergrond zich sterk loochent, maar NOOIT in het branden van votiefkaarsjes bij dito prentjes… dat is eigenlijk de invloed van de Oudheid denk ik, die plaatjes. Mooi man, misschien is Naturreligion veel meer jouw ding weet je…

    • Ach ja, Natural thingies…ik blijf voorlopig een zwevende kiezer, spiritueel gesproken. Met een zeer lichte pro-bovennatuur-bias.

      • Pro-bovennatuur-bias. Een spirituele memoire van Anna Rallo. Leiden, Rallotext Uitgeverij, 2013.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s