Mijmeringen van een Twitteraar

Goed. Coming-out moment nummer twee van dit voorjaar: ik vind het leuk om op Twitter & Facebook actief te zijn.  Het appelleert aan het gezelligheidsdier in mij. Facebook doet me erg denken aan vroeger, oneindige avonden in het café met een enorme hoop studenten, en ouwehoeren maar.  Zo’n avond waarop je relatief makkelijk kon aanschuiven bij groepjes of losse mensen, en gesprekken die bestonden uit kwinkslagen & af en toe een langer verhaal, dat soms zomaar ineens ergens over ging. Zo is Facebook, en ik vond het toen in 1996 live leuk, en ik vind het nu virtueel ook leuk. Twitter daarentegen is een prikbord vol one-liners. @margaretatwood laat weten dat het einde van de ecologie nabij is,@broerM brengt een usability-goeroe onder de aandacht, @themime  heeft ook weer  drie puntjes uitgepoept, @donderhart uit zijn artistengemoed – en na het lezen van de oneliners van @vriendD, @vriendinA, @vriendJ,  @groeneW, @PoweRRwoman en @Mofblijftmoftothijweerthuisis ben ik weer helemaal op de hoogte en log ik uit.

Ondanks de leukte heb ik ook wel mijn bedenkingen. Ik heb mijn paranoia betreffende Internet al een keer geuit op dit blog, en ik kan niet zeggen dat het minder geworden is. (Een beetje vreemd eigenlijk, voor iemand die de staat van heur lichaamsbeharing vrij gedetailleerd op het Internet heeft gezet. Dat was voor het goede doel zullen we maar zeggen.) Als ik, pak m beet, het volgende tweet: Mijn werkgever is een nare oude vrouw die haar werknemers (m/v) in de billen knijpt, en ze stinkt ook nog. Weet iemand nog een leuke baan? #durftevragen; dan staat het er. Voor eeuwig. Ik kan het weg proberen te halen, maar ergens in the Murk staat het geschreven, en ik kom er nooit meer vanaf. Papier kan ik verbranden, en de meeste mensen zijn kort van geheugen, maar iets wat geweest is, digitaal gesproken, is zelden ongedaan te maken.

Afgezien van paranoia bekruipt me soms hetzelfde gevoel dat me na drie, vier jaar uitbundig café-bezoek overviel. Die korte gesprekken en al die mensen die je eens per week ziet – waar gaat het allemaal over? Dat @larallo haar vinger heeft gesneden aan een boek van Alberto Manguel is natuurlijk rot voor haar (ik heb er nog steeds last van, dank je voor het medeleven), maar echt boeiend is het natuurlijk niet, op kosmische schaal. Laat staan de vermoeiende mogelijkheden van Facebook: spelletjes, testjes, Dagelijkse Quotes van Oscar Wilde (is best leuk…) maar ook van Lady Barbara de Waarzegster. #Bleurgh. Ik heb de “Verbergen”-knop op Facebook gevonden toen ik na drie weken onder ogen moest zien dat nicht Naamgenootje echt alleen maar tegelwijsheden plaatst, met bijhorende foto’s en filmpjes van grootogige poesjes en hondjes en babies en AAAAAAAARGGH!!  (Nog bedankt voor de tip, buurFrouk.)

Bovendien heeft regelmatig contact op Internet alleen tot innige verknochtheid geleid met mensen aan wie ik toch al verknocht was. Ik heb wel heel aangename contacten gelegd met mensen die ik echt nog nooit gezien heb, maar dat blijft toch aan de oppervlakkige kant. Is dat omdat ik Internet op beperkte wijze gebruik? Ik weet het niet, maar via een gedachtensprong kom ik uit bij de koningin.  Zoals jelui weet heeft ze in haar nieuwjaarstoespraak een leven vol emotionele afvlakking in de ijzige kou van cyberspace voorzegd aan iedereen die zijn/haar vriendenkring cultiveert op Internet. Laten we de allengs diepere kloof die het koningshuis scheidt van de normale mens buiten beschouwing laten, en het feit dat emotionele afvlakking de default option is van de meeste individuen;  want verder heeft ze wel een punt. Ze legt de vinger op een zere plek van sociale netwerken die vooral in het oog zal springen van een buitenstaander (en dat is de koningin); de devaluatie van het begrip “vriend”. Contact of volger is een veel betere term voor de snippers aanwezigheid op het scherm; voor vriendschap heb ik meer zintuigen nodig dan alleen mijn ogen (en eventueel mijn oren).  De majesteit is echter vergeten zich af te vragen of de Facebook-gebruiker en Twitteraar weet hoe de vork in de steel zit, kontakt-technies.  Ik denk namelijk dat de meeste volwassenen op sociale sites een duidelijk idee hebben van het soort contact dat ze hebben en maken op zo’n site.  (Nota bene; dit hele verhaal gaat over consenting adults. Hoe dat gaat onder jongeren weet ik niet. Lach me niet te hard uit: ik kom er snel genoeg achter.)

And now the punchline. Ik weet niet of ik dit stukje kan voorzien van een afdoende punchline. Dit zijn mijn indrukken na een half jaar Facebook- en Twittergebruik, en op deze manier bezorg ik mezelf een mooie gelegenheid om over een half jaar een vervolg-post te schrijven. Tot dan geldt, dat ik met die onelinermachine die in mijn hoofd zit op voornoemde gremia precies op mijn plek ben. Totnogtoe heb ik niet het idee dat de ijzige kou van cyberspace door mijn vriendenkring waait, noch dat mijn Facebook- en Twitter-correspondenten emotioneel afgevlakte Internetverslaafden zijn.  Waakzaamheid blijft echter geboden, vrienden! (En kennissen, en contacten, en volgers.) En houdt ook deze disclaimer in gedachten: Mijn werkgever is een aardige welriekende man die een respectvolle afstand bewaart ten opzichte van zijn collega’s m/v.

Advertenties

3 gedachten over “Mijmeringen van een Twitteraar

  1. Ik kwam eens iemand tegen die ik in levende lijve al een aantal jaren ontweek, maar waarvan ik sinds we facebookvrienden zijn precies wist hoe het met hem gaat. Elke scheet wordt namelijk gepost. We knoopten bijzonder amicaal een gesprek aan alsof we elkaar dagelijks spraken en mijn echtgenoot vroeg mij wantrouwens (omdat hij op dat moment nog geen facebook vriend was van onze facebook vrienden): hoe weer jij nou weer dat vriend E vorige week een nieuwe onderbroek heeft gekocht???? Ik stamelde, ja maar hij is mijn facebook vriend. Ik ‘like’ vaak zijn activiteiten. Hoe futiel ook. Maakt mij dat dan een vriend in real life? Ik realiseerde me ineens… WTF????? #herkenbaar

    • Heel herkenbaar. Ik ben me ook altijd gewaar van een bepaalde gene als ik Dat Soort Mensen in het openbaar tegenkom. We doen virtueel heel knus, maar wie ben jij eigenlijk? (en wie ben ik, maar dat is weer een ander verhaal.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s