Fietsen met Naomi I

Wat Naomi het liefste wil als we naar buiten gaan is fietsen. Dat wil zeggen: ik ga fietsen en zij zit op het zitje, wind in de haren, en kijkt om zich heen. Ik vind dat prettig, ik hou van wandelingetjes en fietstochtjes zonder doel. Met vriend J. heb ik in 1997 nachtenlang, of het nou prettig zoel was of akelig koud, door de stad gezworven, telkens in een andere wijk. Dat was ook vrij nutteloos, maar zelden doelloos; vriend J. had altijd wel iets in gedachten wat ik moest zien, het oude politiebureau, zijn middelbare school, de muur van een oud woonhuis. Fietsen met Naomi is daarentegen waarlijk fietsen zonder doel. Zij hoeft nergens heen. Ik kan misschien behoefte hebben aan het kopen van een pak melk of een pak pap of een tiental potjes Olvarit in de aanbieding, of zelfs, zo eens per week, een pak luiers; Naomi laat het allemaal over zich heenkomen met de sereniteit van de nobele wilde, slechts onderbroken door die, die, toet! als ze ziet dat ik ontbijtkoek in het boodschappenkarretje stop. ( Ook dat is nobele wilde-country; je weet natuurlijk nooit waar je volgende calorie vandaan komt. Maar de echte nobele wilde zal het verzoek iets waardiger uiten. )

Fietsen met Naomi heeft geen doel, en ik vraag me af of ze het eigenlijk wel leuk vindt. Ze vindt het duidelijk prettig, ze zit voor me en kijkt geïntrigeerd naar alles, geen onvertogen woord bereikt me vanaf het fietszitje. Nee, wat ik me eigenlijk afvraag, is of die eeuwige fietstochtjes voor haar op het een of andere niveau geen bloedige ernst zijn. Iets dwangmatigs heeft het namelijk wel. Met mama naar buiten = fietsen. Ftsssss, zegt ze zelf, waarbij de f alleen maar te horen is voor wie heur oor heel dicht bij Naomi’s mondje heeft, bijvoorbeeld omdat ze Naomi de trap afdraagt en als een brandweerslang moet manoeuvreren tussen de opgeklapte kinderwagen en de meterkast. Ik zet haar neer om de voordeur op slot te doen, en in plaats dat ze gewoon de straat op rent, zoals elke zichzelf respecterende peuter zonder dralen zou doen, stiefelt ze naar de fiets.
tsss, zegt ze.
Ja? zeg ik, plus nog een paar vriendelijke, betekenisloze woorden.
Ze gaat op haar hurken zitten en frunnikt aan de trapper.
Hnnnggggh, zegt ze, met grote nadruk en een gezicht alsof ze moet poepen.
Wil je aan de trapper trekken? vraag ik, verbaasd maar opbouwend.
sjusja, zegt Naomi.
Nou, dochter, begin ik, maar Naomi is me voor en zegt nogmaals, dringender nu: sjusja. Dan staat ze op en wappert ze haar armen boven haar hoofd.
Moeder, zegt ze, nu niet dralen, zet het fietszitje op de fiets en neem me mee op een van onze fijne fietsritjes! Vooruit moeder, ben je soms niet van zessen klaar?? Die! Die!
Jajajaja, zeg ik, rustig Toeps, rustig.
Die! Die! Hng?! Hng?!! HNGNNNNG??!!
Net als ik een je-ne-sais-quoi van hysterie opvang in het gemiep zit het zitje vast en til ik Naomi erin. Ze begint te groot te worden voor haar zitje, en mijn stang is niet zo lang (omdat ik geen man ben, voornamelijk, maar vooral omdat ik van gemiddelde lengte ben, en mijn fiets ook), dus we hebben intussen best wat moeite om haar beentjes onder het stuur door te proppen. Ze spartelt ook nog eens tegen, meer uit principe dan om een aanwijsbaar zinnige reden; enfin, het is een korte worsteling maar dan zit ze.

Het is zo gezellig, zo’n kind voorop. Het is echt een stuk gezelliger dan een kind achterop, denk ik. Ik kan zien waar Naomi naar kijkt. Ik kan haar attenderen op honden, auto’s, poezen, vogels, babies en de bus;  zij kan dan bevestigen dat ik het goed heb door eerst te zeggen Poes! en dan haar bolletje omhoog te draaien en te grijnzen. Inderdaad, mama, poes! Goed gezien ouwetje.

Ik vermoed dat ik dit soort interactie over een jaar of vijftien verschrikkelijk zal missen.

Advertenties

5 gedachten over “Fietsen met Naomi I

    • Hee Alexandra, stiefelen is niet alleen voorbehouden aan Joop 🙂 en het is precies wat kleine N. doet, ze stapt heel erg zelfbewust voort op die kleine beentjes.

  1. Oh la la – Big time gloep & snph for this post, darlin’ – je bloedeigenste dochter als la sauvage noble van het Leidse niet zo vreselijk wilde Westen…

  2. weet je wat misschien nog wel het fijnste is van deze blog? Dat hij “Fietsen met Naomi I” heet. Dat betekent dat er nog een II komt en misschien gaat het wel door tot DCCXIV

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s