Waarom ik waarschijnlijk geen dagboek meer bij zal houden (maar wel graag schrijf over het weer)

In 2007 heb ik me  drie slagen in de rondte geschreven aan wat toen nog mijn magnum opus leek te gaan worden (lees er alles over op ZondagProzadag!) , maar op een dag sloeg de vermoeidheid toe. Ik vond het allemaal nog reuze inspirerend en interessant en ik praatte met iedereen die wilde luisteren over de avonturen die mijn personages allemaal nog mee gingen maken; maar als ik in bed lag, en te maken had met het donker achter mijn ogen, dan wist ik dat er weer een fase was afgesloten in mijn schrijvende leven. Niet definitief, maar op dat moment was het even op.

Gelukkig was daar Natalie Goldberg! Ik ging te rade bij de Zen-meesteres en besloot wat in het wilde weg te gaan schrijven. (Dit is een opmerking waar doden zich van in hun graf omdraaien, vrees ik.) Ik had al een aantal jaar geen dagboek bijgehouden en oktober 2007 leek me een mooi moment om daar weer eens mee te beginnen. Ik zocht een leuk schrift en een prettige pen uit, en legde ze naast mijn bed. No joy; ik keek er ’s avonds naar voordat ik mijn hoofd op mijn kussen legde en bedacht dat ik morgen echt moest beginnen. Na twee weken legde ik het leuke schrift en de prettige pen op mijn bureau. Evenmin een succes. Het lukte me gewoon niet om elke dag een stukje te schrijven over a) die dag b) hoe ik die dag gevonden had c) hoe het die dag met mij was gegaan. De meeste dagelijkse levens zijn vrij saai, wat Twitter ons ook wil doen geloven, en ik zou gemakkelijk vier dagen per week het volgende in mijn dagboek kunnen noteren:

¶ Klant, koffie, klant klant koffie. Email, fax, klant. Koffie. Never a dull moment in het boekenvak.

Met wat variaties in de volgorde zou het vier dagen per week waar zijn. Niet dat dat erg is, maar waarom zou ik dat per se willen memoreren?

Vroeger had ik deze scrupule niet. Ik heb de bult op mijn rechterwijsvinger nog om te bewijzen dat ik vele, vele uren met vlekkende balpennen in goedkope notitieblokken mijn ziel binnenstebuiten heb gekeerd. Zonder de relatieve bondigheid waartoe het leven en het blog-format me gedwongen hebben bleef ik zagen en malen, rotte kiezen in het gebit van mijn innerlijk werden gezocht en bepoteld en bepookt, en een en ander resulteerde in diepe maalstromen van emotie en sentiment;  en uiteindelijk  schreef ik al die notitieblokken vol met zooi. Nu meen ik niet dat mijn innerlijk zooi bevat, noch dat elke dagboekschrijver zooi schrijft. Ongecoördineerde zooi is echter wat ik schrijf als ik dat hoogstaande, fijnzinnige en boeiende innerlijk van mij op papier probeer te reproduceren. Bovendien is de gemiddelde dagboekschrijver (inclusief mijn vroegere zelf) op zoek naar een uitlaatklep of helderheid of iets dergelijks, terwijl ik in oktober 2007 op zoek was naar een duurzaam onderwerp om mijn pen aan te scherpen zolang als ik niet een werk had om aan te werken. Dat is een heel andere insteek. Goede raad was duur, en Natalie Goldberg is geen orakel.

Gelukkig wonen wij in Nederland.

En wat zien we altijd om ons heen, als we ’s ochtends de deur open doen en een paar keer diep inademen voordat we op de fiets stappen? Natuurlijk! Het weer! Omdat we in Nederland wonen laat dit zich zeer goed beschrijven. Stel je voor dat je ergens in Afrika of pak ‘m beet Sicilië woont, dan doe je je deur open en kun je noteren: Stoffig, tikje bewolkt, hotter than hell. Dan ga je weer naar binnen en ga je door met je leven. Hier daarentegen razen de wolken dramatisch door de lucht, of ze drijven in uitgerekte vorm in de richting van de zee, of ze vormen het meest apocalyptische dekbed dat je ooit gezien hebt, grijs en oranje en geel en vol vrolijke dreiging, of ze hangen bijna stil terwijl een waaier zonnestralen als hemelse orgelpijpen naar de aarde neerdaalt- enfin, you get the picture. Elke dag genoeg inspiratie (eh…nou ja, wolken dus) voor minimaal één gelinieerde A5, ook als ik verder echt echt helemaal niks te melden heb! Het was een uitkomst. Volgende stap: de maan. Groot wit sereen & spiritueel de ene maand, smoezelig de volgende, laaghangend geel & dreigend de dag erna, en hoogst islamitisch in een scherp-bleekblauwe lucht een week later. Volgende stap: bomen! Volgende stap: insecten!!

Het klinkt nu alsof dat het moment was waarop de bout in mijn schedel definitief losschoot, maar ik heb twee maanden met groot genoegen & als een dolle geschreven, het weer, de maan, de platanen bij de UB, drie wespen bij het huisje aan het spoor – ik beschreef wat ik zag omdat ik niks kon verzinnen, maar wel heel graag mijn hersenen en mijn vingers wilde flexen. Het was heerlijk, en wat ik schreef was lang niet slecht. Het was in elk geval niet zulke zooi als ik geproduceerd had als ik het zoveelste dagboek over mijn innerlijk was begonnen. Als het zooi was geweest, echter: whatever. Dit waren oefeningen & losse flodders, niet een blauwdruk van mijn ziel.

En toen ontdekte ik dat ik zwanger was, en had ik weer een innerlijke noodzaak om een dagboek bij te houden. Maar dat ging tenminste ergens over. Ik zal nooit meer een dagboek bijhouden dat overal over gaat, en dus nergens over; van de gedachte alleen al raak ik opgelucht en blij. Echt, het weer & de maan ver zijn te verkiezen boven de stuiterende pingpongballen van mijn ziel.

Advertenties

10 gedachten over “Waarom ik waarschijnlijk geen dagboek meer bij zal houden (maar wel graag schrijf over het weer)

  1. Leuk weetje: uit onderzoek blijkt dat dagboekschrijvers opvallend opgewekter door het leven gaan dan niet-dagboekschrijvers. Dat dan weer wel.

    • Dag Afke, welkom op Ralloblog! Dat vind ik leuk om te weten, maar ik neem dat onderzoek niet persoonlijk. Ik ben nu een stuk opgewekter dan pak’mbeet tien jaar geleden, toen ik wel een dagboek bijhield 🙂

      • Nou, dat is goed om te horen natuurlijk! Overigens kan er dan ook nog een soort van omgekeerd causaal verband zijn: schijnt namelijk dat de mens de neiging heeft om langer stil te staan bij negatieve gevoelens dan bij positieve. Dus depressies willen we van ons afschrijven (inderdaad, vaak met alle onnozel gevulde dagboekschriftjes van dien, haha). Wie daarentegen heel erg gelukkig is voelt er weinig voor om dat diepgravend te gaan onderzoeken. Die gaat liever lekker naar buiten, met vrienden en geliefden, genieten van het mooie weer, bloeiende krokusjes en de eerste zonnestralen.
        Denk je trouwens dat het leeftijdgebonden zou kunnen zijn? ik bedoel, nu ik erover nadenk ken ik aardig wat mensen die naarmate ze ouder worden (dus 20 versus pak m beet 35) gelukkiger worden. En minder dagboek schrijven. Zijn twintigersjaren gewoon moeilijk??

      • Hihi, ik denk dat twintigersjaren wel redelijk ingewikkeld zijn. Je hersenen schijnen pas rond je 23e volgroeid te zijn dus dan zijn we ineens volwassen, ga er maar aan staan. & de puberteit ligt niet eens zo ver achter je…Vriendin E. voegde haar leerlingen altijd toe: Nou ben je in de puberteit, maar straks ben je in de twintig, en dan krijg je Weltschmerz! En daar keek ze dan dreigend bij 🙂

      • oh ja Weltschmerz… Ik weet nog hoe blij ik was toen ik dat had als eerstejaars.

  2. @Supersopraan: dat wordt ook de titel van Rallo’s autobio denk ik… ik heb ooit al mijn dagboeken weggedaan, omdat ik moest walgen als ik mij door meer dan 1 bladzijde van zoveel zompig zelfmeelij probeerde te worstelen. Maar dit terzijde. Het ding met de Goldberg-achtigen (of Julia Cameron van The Artist’s Way, ik ben blijven steken in hoofdstuk 2, toen ik moest constateren dat ik helemaal geen ‘artist’s block’ had en prima wist waar mijn ‘inner artist’ zich bevond, maar dat ik gewoon een gevalletje dertigersdilemma annex luxeproblematiek was) is dat ze je doen geloven dat het echt ergens toe leidt om jezelf creatief leeg te laten lopen in een soort verbal diarrhea, maar de enige die ons daar ooit gelukkig mee heeft weten te maken is mijns inziens Virginia Woolf, en dan ook alleen maar als je als lezer er een zeker genoegen in schept om je door haar kronkels heen te vreten als met een zilveren lepeltje door de rijstebrijberg… dus: meer blogs, meer Zoproda, meder weder!

    • Hej Rr, wat er nog veel erger is aan dat soort boeken is dat ze heel inspirerend zijn, maar er zijn er zoveel van, die allemaal in andere bewoordingen hetzelfde zeggen, dat ik op gegeven moment inspiratiemoe wordt. Tenslotte moet je als puntje bij paaltje komt wel zelf gaan zitten & schrijven (of schilderen of kantklossen) en dat kun je maar beter vanuit innerlijke noodzaak doen dan omwille van Julia Camerons welbespraaktheid (heb je die nog ergens liggen trouwens? Vanuit een puur professionele belangstelling gevraagd hoor 🙂 ). En verbal diarrhea heeft zijn functie, als je het op een of andere manier weet te sturen kan het helpen je stem te vinden. Maar dan moet dat wel je doel zijn. Ik heb me trouwens met een zilveren lepeltje door VWs rijstebrij gelezen tot mijn grote genoegen; maar ik ben het met je eens, ik kan me niet voorstellen dat veel dagboeken daaraan tippen. Gut R, wat zet je me weer aan het denken & reageren!!

  3. Overigens zijn alle uitspraken die ik doe over mijn eigen dagboekschrijverij- ik zou niemands dagboeklust willen be- of veroordelen (tenzij ze uitgegeven worden, in welk geval hij/zij een sitting duck is).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s