Morilje & Fléau

In mijn eeuwige strijd tegen De Zooi heb ik in januari van dit jaar iets nieuws verzonnen, misschien geïnspireerd door mijn dagelijkse werk. De nederlandse site die heel gevat www.boekwinkeltjes.nl heet, biedt namelijk precies dat: een virtueel boekwinkeltje, een soort gespecialiseerde www.Marktplaats.nl. Ik heb mij over een aantal barrières heengezet en heb daar een dertigtal boeken op gestald. Waarom niet op Marktplaats? Ik weet het niet precies. (Snobisme comes to mind.) Waarschijnlijk vooral omdat ik hier niet al te veel moeite in wil stoppen, het moet wel leuk blijven.

Intussen wil ik wel van deze boeken af, omdat ik ze gewoon niet meer wil hebben, of omdat ze gesneuveld zijn bij mijn toepassing van de eén-in-eén-uit-regel, of omdat ik een mooiere uitgave wil kopen (de eén-uit-eén-in-regel, gni), of omdat vriendin A. of vriend C. een boek kwijt wilde. Ten tweede heb ik besloten om deze boeken op deze manier weg te doen, omdat dit geen troep is, maar ook geen echt mooie boeken. (Ik  doel hier natuurlijk niet op de inhoud die interessant is en in een enkel geval poignant, maar op de uitvoering.) Echte troep breng ik liever meteen naar de Kringloopwinkel, waar iemand er twee kwartjes voor zal geven en ik er niet meer over na hoef te denken. Redelijke boeken die er redelijk uitzien, maar waar er zoveel van in omloop zijn dat de Slegte ze ook niet meer wil, daar is op zich nog wel een euro of drie, vier voor te krijgen, bedacht ik. Ik noem maar wat: Yvonne Kroonenberg, Het zit op de bank en het zapt; Aart van der Leeuw, de Kleine Rudolf, M. Vasalis, Parken en Woestijnen, M. Dorfman, Fit en gezond met Pooh en zijn Vrienden; het slaat commercieël genomen geen deuk in een pakje boter. Maar aangezien mijn oorspronkelijke verwachting was dat ik ze gratis weg zou geven, is elke euro die ik er voor kan krijgen winst. (Of in elk geval omzet.)

Maar, vraagt Marcel mij met een vieze grijns, in welk opzicht helpt dit in de strijd tegen De Zooi? Boeken verplaatsen naar een doos op de piano en wachten tot ik ze kwijtraak is niet echt opruimen, wel? Nee, dat is waar. Maar tegen de tijd dat ik dat bedacht had was de hitte van het experiment al over me gekomen. Om mezelf gerust te stellen (en Marcels grijns van zijn gezicht te timmeren) heb ik mezelf beloofd dat ik in januari van komend jaar minstens 15 boeken verkocht moet hebben, anders sluit ik de winkel en breng ik ze alsnog naar Terre des Hommes. Of dat verstandig is, betwijfel ik. Het antiquariaat vereist namelijk afgezien van kennis, fingerspitzengefühl en eigen geld, ook geduld. Veel geduld. Omdat de boekverkoper gekke Henkie niet is brengt hij een catalogus uit en zet hij zijn boeken op Internet en doet hij mailings en belt hij specifieke klanten vanwege een specifiek boek, hij gaat eens naar een beurs of een markt, en hij zet zijn boeken nog maar een keer op Internet en later nog een keer, en dan heeft hij ze in zes of zeven etalages gezet waarvan twee fysiek; en vanaf dat moment is het actief afwachten. Voor mijn bijna-trash geldt dat net zozeer als voor de in marokijnleer gebonden set Brieven van Casanova in de zeer gelimiteerde ongedateerde uitgave met de curious illustrations en de Bookplate of the 14th Marquess of Thingummy-on-the-Marsh (de viespeuk).

Dus. Hoe groot is de kans dat ik mijn doel bereik, en in januari 2011 15 boeken verkocht heb?
Ik heb een abonnement voor 50 boeken, en in januari 2010 heb ik er 30 op het Net gezet. Het is nu maart en ik heb er vier verkocht. Dat wil zeggen dat ik er nog 11 moet verkopen; gesteld dat eén per maand zo’n beetje het gemiddelde blijft, moet dat op zich wel lukken.
Anderzijds kwam mij een paar weken geleden ter ore dat van het aanbod van boekwinkeltjes.nl per jaar 10% wordt verkocht, en dat 20% van het aanbod van de individuele aanbieders uiteindelijk een keer verkocht wordt; wat betekent dat ik al meer dan mijn quotum verkocht heb en dat ik er niet op moet rekenen  meer dan zes units te verkopen, in elk geval met mijn huidige voorraad.  En als ik er daadwerkelijk 15 verkoop, heb ik er in januari 2011 dus nog minstens 15 in de Ether staan (mijn eén-in-eén-uit-stapel wordt waarschijnlijk niet kleiner). Of ik daar dan nog een jaar aan wil spenderen weet ik nog niet; dit was tenslotte begonnen als een opruimende maatregel voordat ik  begon te kerken in de tempel van Mammon .

De vraag die hier over de wateren zweeft is Is het de moeite wel? Ik stel het antwoord even uit tot januari 2011. Op dit moment ga ik elke keer dat iemand een van mijn pockets wil hebben gloeien van pret: niet omdat ik niet gewend ben om boeken te verkopen, maar omdat ik niet gewend ben dit soort boeken te verkopen. In tegenstelling tot op mijn werk ga ik geen mailings en acquisitie en Internet-gremia en andere commerciële toestanden plegen; het moet wel leuk blijven. (Disclaimer: op mijn werk vind ik het waanzinnig leuk, maar na zessen ga ik liever met Naomi spelen en bloggen. So sue me.) In augustus volgt de update van deze post, en in januari 2011 de definitieve uitkomst van het experiment. Als het goed is ben ik dan € 65,- rijker; als het slecht is dan krijgt de Terre des Hommes een heleboel oud papier. Eh, ik bedoel natuurlijk: redelijke boeken die er redelijk uitzien maar waar er meer van zijn gedrukt dan het karma van de uitgever kan verdragen.

Advertenties

15 gedachten over “Morilje & Fléau

  1. Als ik het goed begrijp van die site kan de verkoper er ook armer van worden omdat je een maandbedrag moet betalen om er je boeken te verkopen?

  2. Inderdaad. Het is geloof ik eeneuro per half jaar; maar als je helemaal niks verkoopt dan ben je inderdaad eeneuro armer. Met vier verkochte boeken zal mij dat lot dit jaar in elk geval bespaard blijven.

  3. ’s kijken
    – Je gloeit van pret iedere keer als iemand een pocket wil kopen
    – Je hebt er nu 4 verkocht

    4x gloeien? Klinkt voor mij toch nu al als een geslaagde onderneming 🙂 Tenminste zolang het gloeien niet uitblijft. 😉

      • Hihi, natúúrlijk weet ik dat. En als ik brilsmurferig overkom: mijn excuses, dat was niet de bedoeling. Ik gaf alleen antwoord op de vraag: is het de moeite? In je verhaal ga je vooral in op het nuttige/rendabele aspect van deze kwestie, terwijl ik het idee heb dat de onderneming voor wat betreft het aangename, nu al een succes is 🙂

      • Ha Daan, je hebt helemaal gelijk. Ik zat gisteravond ook woest fronsend allemaal feitelijke dingen op een rijtje te zetten, en ik ben helemaal vergeten erbij te vertellen dat ik het gewoon geinig vind, van mijn spiffy naam (apropos…) tot aan het opsturen van de boekies aan mensen die ze blijkbaar echt gaan lezen. En over de werkelijkheid van het antiquariaat heb ik geen illusies, dat scheelt 🙂

  4. Anna ik wil graag in je boekwinkeltje grasduinen maar kan geen link vinden. Ligt het aan mij en mijn vrijdagmoment of leiden de links echt steeds naar Ralloblog?

  5. Leuk stuk! Uit eigen ervaring zou ik zeggen dat je meer dan die 10% gemiddeld, en meer dan die 20% uiteindelijk verkoopt. Alhoewel je het met Yvonne Kroonenberg nooit weet natuurlijk. Het helpt enorm om een foto bij je boeken te plaatsen, maar dat is wel wat meer werk. Succes met de winkel!

    • Dag Heine, welkom op Ralloblog! Dank voor de bemoedigende woorden. En Yvonne Kroonenberg…ik heb hem ook gekregen van iemand die er voor betaald heeft, dus ik geef de hoop niet op.

  6. Hé Anna, leuk winkeltje. Vergeet die foto’s om je waar aan te prijzen. Als je je commentaren tussen “[]” een beetje uitbouwt, heb je vast meer succes, en ondertussen nog een extra boekenblogje 🙂

  7. Het verschil tussen omzet en winst heb je tussen de regels al keurig aangegeven. Ik ga er niet vanuit dat je hier winst mee maakt (verborgen kosten, overhead, shipping&handling, klink ik al als brilsmurf? Ik BEN natuurlijk ook brilsmurf he…) maar als dat niet je doel is (en dat lijkt het niet te zijn), is dat geen punt lijkt me. Zoals de filmmuziek van (ik dacht) Shrek 2 ons leert: you’ll never shine if you don’t glow…

    • Gni. De overhead bij Morilje & Fleau is inderdaad het grote probleem. Weinig slanke organisatie, kan ik je zeggen: ik, en Marcel die over m’n schouders meeloert…eh, dat was het 🙂 Nee, de big bucks zijn niet het doel. Maar wat little bucks zou leuk zijn, eerder voor de sport dan voor iets anders. Plus (het argument van menigeen die iets heftig antiquarisch’ op zolder tegekomt, en intussen zie je de hebzucht in de ogen) dat ik nu wel weet dat mijn Gustav Schwab in handen is van iemand die hem echt wil, en dat is bij de Kringloopwinkel ook maar de vraag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s