The Puzzle of the Flesh. W. an Addendum by the Auth.

Ik weet niet of het is opgevallen, maar de boekbeschrijvingen die ik tot nu toe op dit blog heb geplaatst zijn allemaal geweest van boeken (of van auteurs) waar ik minstens ambigu tegenover sta. Oppervlakkig bekeken moet de verklaring zijn dat een rant meestal lekkerder schrijft dan een lovend stuk. Een iets ingewikkeldere reden kan zijn dat ik er bij  zulke ambigue boeken vaak niet meteen achter ben waarom mijn ene hersenhelft zo blij op en neer gaat stuiteren terwijl mijn andere in slaap valt, of zit te stomen van de ergernis;  en dat ik daar op dit blog zo’n beetje hardop over nadenk.

Enfin, dit brengt me bij een boek dat eind jaren ’90 een grote indruk op me gemaakt heeft: Drawing Blood van Poppy Z. Brite. Het was toen het tweede horror-boek dat ik ooit gelezen had; het eerste was Lost Souls van dezelfde schrijfster. (Voor de liefhebber: Clive Barker zou ik daarna pas ontdekken, en dan vooral de grote romans, want voor The Books of Blood ben ik toch echt te teergevoelig.) Wat me in dit boek trok en bleef trekken tot ik het helemaal had uitgewoond, was de mengeling van de queeste en de manier waarop the puzzle of the flesh wordt onderzocht. Dit boek is twisted, maar op een voor mij leesbare manier, en dat fascineerde me mateloos.

Verhaal: Trevor Black is striptekenaar. Hij is de overlevende van een zogeheten familiedrama, waarin zijn vader zijn moeder, zijn broer en zichzelf vermoordde. Trevor is 25 geworden en reist naar Het Huis Waar De Moord Plaatsvond, om in het reine te komen met het feit dat hij als enige in leven is gelaten door zijn vader. Tegelijkertijd moet de New-Orleanse hacker Zach Bosch halsoverkop de stad verlaten omdat de politie hem op het spoor is. Ze ontmoeten elkaar in het stadje Missing Mile, North Carolina waar ze slapen in het Huis Van De Moord en ze zich, om te beginnen in relatieve onschuld, overgeven aan marihuana, koffie, seks (ja Marcel, homoseks) en paddo’s. Het Huis had hen al een aantal hints gegeven dat hier de bovennatuur aan het werk was: electriciteit en water staan gewoon aan, ondanks dat Het Huis al sinds 1972 leegstaat; een hamer materialiseert juist op het moment dat iemand in een gewelddadig stemming is; een spiegel toont een weinig flatterend beeld van degene die erin kijkt. De paddo’s echter, in combinatie met drank en wiet en Het Huis, zorgen voor een duistere achtbaan van een slechte trip, waarna catharsis geschiedt en helderheid volgt. Maar niet voordat er veel geweld heeft plaatsgevonden, onder andere met voornoemde hamer.

Het is een oud verhaal, maar wel goed gebracht; held op zoek naar zijn verleden vindt wat hij zoekt, min of meer, en krijgt ook het meisje m/v na vele bloedstollende avonturen. Die avonturen zijn in dit boek mooi gedoseerd en de weirdheid ervan wordt bijzonder handig steeds net een graadje opgevoerd. Het verhaal is doortimmerd, de ontkoping is bloederig maar humaan. Wat Brite echter het beste doet is sfeer.  De beschrijving van een zompige New Orleanse zomer en het gevoel dat het heelal een grote koude plek is maar dat er magie is op ongebruikelijke plaatsen, een trip als een kruising tussen Through the Looking-Glass en een buitengewoon noire film noir, het is onberispelijk gedaan. En de personages; jong, aantrekkelijk, a-moreel.  Ze leren de liefde kennen en de seksuele extase, maar die hoogten lijken niet los te kunnen bestaan van diepten van zeer vleselijk geweld. Dit zijn beschadigde mensen, dat is duidelijk, en waar de seks en de drugs een helende werking hebben, moeten ze eerst hun relatie met het geweld oplossen voordat het genezingsproces plaats kan vinden.

Dit klinkt wel cool, en dat is het ook. Wat het boek  daarentegen vermoeiend maakt, vooral bij herlezing, is het voortdurende name-droppen, het dwepen met de Amerikaanse underground en de terzijdes van de auteur, die worden neergezet als gedachten van Zach Bosch, maar die gewoon Brite’s eigen gefoeter zijn tegen de Amerikaanse samenleving.

Wat ik in de vorige paragraaf aandraag  zijn gewoon wat nadelen van de schrijfstijl van Brite. Waar zit hem dan de ambiguïteit waar ik mee begon? Wat mij betreft  vooral in de epiloog, die godlof maar vier of vijf bladzijden beslaat. Trevor en Zach zijn gelouterd door hun ervaringen in Het Huis,  ze kunnen het verleden achter zich laten; je zou denken dat ze volwassen kunnen gaan worden, niet per se burgerlijk, maar gewoon volwassen, met een gevoel van verantwoordelijkheid en zo.  Maar nee. Ze vertrekken naar een onwaarschijnlijk soort paradijs vol wiet en Madame Jeannette-pepers. Hoe lang blijft dat leuk, mensen? En hoe zal het aflopen met deze twee mooie jonge prinsen als op een dag het geld op is bijvoorbeeld, of als ze ineens geen bloedmooie, smalheupige jongens meer zijn maar volwassen mannen met een buikje en bruine tanden van de rook? Je gunt hen de idyllische epiloog van harte, maar het klinkt niet echt, het klinkt alsof Brite niet wist wat ze moest en daarom deze suikertaart bakte.

Ik moet hier ook aandragen dat mijn ergernis in mijn herinnering veel groter was. Nu  ik hem herlezen heb begrijp ik weer waarom ik als een blok viel voor deze onderhoudende American Gothic semi-horror. Moeten jullie hem ook lezen? Och, ja, als het zo uitkomt. Hij is misschien het best geschikt voor degenen onder ons die er in de vakantie nog wel eens een fantasy-trilogie doorheenjassen. Nota bene; je moet wel tegen bloed kunnen, en tegen een spooky sfeertje en stomende seksscenes tussen mooie jongens. Maar als dat je ding is, is dit een heel aardig boek.

¶ Addendum: Okee- er is leven na het Aardse Paradijs.  Op haar site verzekert Poppy Z. Brite ons dat de Trevor en Zach are now settled in Amsterdam, living a boring but happy life. vol wiet en sex en kunst en Internet. Het kan erger.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s