Gettin’ down with Dan Brown- 2nd rev. ed.

Ik ben net klaar met “Het Verloren Symbool” van Dan Brown.

Mijn ervaring met Dan Brown was totnogtoe slecht. Ik ben ooit begonnen aan Angels en Demons, en heb binnen vier bladzijden zo vaak  “Naaaaa!” of ” Tsjesses!” en “Aaaah neee!” gedacht en geroepen om zoveel verschillende vormen van narigheid, dat die poging bij vier bladzijden gebleven is. Het is dus met angst en beven dat ik mij, omwille van dit blog, gewaagd heb aan De Nieuwe Dan Brown. Nog meer helaas: Marcel heeft hem om een of andere reden in het Nederlands meegenomen, wat de “Aaaah neee!”-factor bij voorbaat al verdubbelt.

Ik sloeg hem zojuist dicht en zei voor de zoveelste keer ” Aaaaah nee!”, of in elk geval iets wat daarop neerkomt.

“Is hij zo slecht als je dacht?’ vroeg Marcel. Daar moest ik even over nadenken.

Waar gaat dit boek over? Nou- een Gevaarlijke Gek die te kennen geeft dat hij een of andere soort Perfectie Wil Bereiken dumpt de met Occulte Tekenen betatoeërde rechterhand hand van de stinkend rijke, waanzinnig deugdzame, onwaarschijnlijk belezen en  erfelijk vrijmetselende Peter Solomon in de Rotunda van het Capitool. Niet helemaal toevallig bevindt zich daar op dat moment Solomons oude vriend Robert Langdon, die als enige in staat lijkt te zijn de Tekenen te Duiden die de Gevaarlijke Gek achterlaat. De CIA bemoeit zich er mee en voordat hij het weet is Robert Langdon onder begeleiding van welwillende vrijmetselaars en de zus van Peter Solomon (die volgens mijn berekeningen ongeveer twaalf uur lang op haar sokken rondloopt- wat niemand, inclusief haarzelf, op lijkt te vallen) op de vlucht voor zowel de CIA als de Gevaarlijke Gek. Langdon sjouwt een vrijmetselaars-artefact met zich mee, dat de weg wijst naar Een Poort naar Hogere Dingen, en dat al gaande wordt geïntepreteerd met behulp van Langdons fenomenale maar weinig verlichte kennis van Symbolen & Wereldgodsdiensten, en van Katherine Solomon heur grote kennis van Noetica (volg de link maar als je het echt moet weten, ik ga niet eens beginnen met uitleggen wat dat is). Iedereen holt, rolstoelt, rijdt en helikoptert in razende vaart op weg naar de ontknoping, die iets te maken heeft met voornoemd vrijmetselaars-artefact en met de steeds luguberder blijkende Apotheose van de Gevaarlijke Gek. De toekomst van de vrijmetselarij staat op het spel! De staatsveiligheid is in het geding! Zullen alle Goeie Jongens overleven? Waar is de rest van Peter Solomon? Aan wiens kant staat CIA-functionaris Inoue Sato eigenlijk? Zal Katherine Solomon ooit weer een paar schoenen vinden?

Zo- hebbie al zin? (Marcel kan niet wachten, zegt hij gniffelend.)

Plottechnisch zit het prima in elkaar. Wat aan het begin wordt beloofd wordt aan het einde geleverd, maar met een paar twists, zoals het hoort. (Ik ben niet een van die mensen die op pagina tien al weet wie het gedaan heeft, dus als jij wel zo bent dan kun je er anders over denken.) Maar ook daar weet Dan Brown het te verkloten. Een van die twists levert het enige schrijnende verhaalelement van het boek; het wereldbeeld van de Gevaarlijke Gek blijkt een geperverteerd spiegelbeeld te zijn van dat van een Goeie Jongen, en dat is niet zonder reden. Ook die ontknoping, die in de handen van een schrijver met een minimum aan oprecht gevoel een hoogtepunt had kunnen zijn, wordt ondergesmeerd met symboliek en nog meer symboliek, en dat impasto wordt bekleedt met gevoelens en achtergronden met de diepgang van een gebruikte tissue. Resultaat: papier maché in plaats van katharsis.

Met de vaart is ook niks mis. De actie galoppeert vrolijk voort, de hoofdstukken zijn kort en snappy, de hoeveelheid bijrollen is te overzien, en je voelt aan je water wie er doodgaat. Robert Langdon is claustrofobisch en wordt dus een aantal keer opgesloten in kleine donkere ruimtes. Allerlei mensen zijn voortdurend onderweg en ze bellen en mailen en sms-en elkaar de hele tijd met vitale info- en ze worden voortdurend onderbroken want een boek moet zijn cliffhangers hebben. Nee, het verhaal gáát als een tierelier.  Het enige wat de actie stremt zijn de infodumps die op elke bladzijde plaatsvinden. Hela, een nieuw teken aan de wand! Gauw, vijfhonderd woorden uitleg van Robert Langdon! Waarna iedereen weer door kan hollen naar de volgende climax.  Die infodumps hebben natuurlijk hun functie. Om te beginnen was het boek de helft dunner zonder al die esoterische poppycock, en ten tweede is voor de  spirituele maar onwetende lezer die net iets meer wil van zijn thrillers dan bloed & gerechtigheid, alles wat Langdon uitbraakt aan esoterische wijsheid gewoon interessant. ER IS MEER, en Dan Brown wijst U de weg. Een slimme zet is hierin, dat hij Robert Langdon wel heel erudiet maakt, maar niet een gelovige van his own supply. De lezer kan dus geïnformeerd worden door de ene persoon in het boek die zich het meest gedraagt als een gewone boerenlul m/v, en verlicht raken door de welwillende meesters en meesteressen te volgen die Langdon geleiden op het pad naar het Licht.

Dus. Is dit boek zo slecht als ik had gedacht? Ja en nee. Het is eerder slecht op de manier die ik had verwacht, dan in de mate die ik had verwacht. Het geheim is namelijk dat Dan Brown schrijft zoals Macdonald’s smaakt. Ik weet dat eten van de Mac slecht is en duur en niet bepaald voedzaam, in elk geval niet op een manier waar mijn lichaam wat aan heeft. Maar ik ben nooit helemaal immuun voor de lokroep van de FishFiletBurger. Welnu; Dan Brown schrijft als een FishFiletBurger. Slap en klef  en onweerstaanbaar zolang als het duurt.  Zijn zinnen zijn krom, zijn personages zijn van bordkarton, de tentoongespreide esoterie is zo goedkoop dat het bijna vunzig is, de infodumps zijn te tellen noch te harden. Ik was me al lezend van dit alles volledig en zeer geërgerd bewust, en toch ben ik door blijven lezen en door blijven lezen tot ik het uit had. Dat ik onderweg af en toe bromde : “Tjesses wat goedkoop,” en “Maar dat is helemaal niet bewezen!” laat onverlet dat ik het boek niet in rechtvaardige toorn aan Naomi heb gegeven om eens lekker in te gaan zitten scheuren, maar dat ik het heb uitgelezen, met enige gretigheid zelfs. Maar op het moment dat ik het boek dichtsloeg dacht ik weer  “Aaaah neee!”; net als wanneer ik een Mac uitloop.

Ik heb de Da Vinci Code niet gelezen, maar ik vrees dat ik dat ooit wel ga doen. Niet zeer binnenkort. Tussen twee FishFiletBurgers moet ook minstens een jaar zitten.

UPDATE: Marcel heeft de schoenen van Katherine Solomon gevonden, onder haar autostoel. Jammer is dat, die kousenvoeten leken zo symbolisch.

 

Advertenties

7 gedachten over “Gettin’ down with Dan Brown- 2nd rev. ed.

  1. Misschien kun je de posts over Dan B. op language log wel waarderen…

    http://itre.cis.upenn.edu/~myl/languagelog/archives/000844.html

    quote:
    “Approximately three people still haven’t read Dan Brown’s The Da Vinci Code: Mark Liberman, David Lupher, and reportedly at least one other person (as yet unidentified)…I am still trying to come up with a fully convincing account of just what it was about his very first sentence, indeed the very first word, that told me instantly that I was in for a very bad time stylistically.

    The Da Vinci Code may well be the only novel ever written that begins with the word renowned.” etc. etc. etc. echt zeer vermakelijk…

    dan kun je meteen even laten weten dat jij die ene andere persoon bent die de Da Vinci Code nog niet heeft gelezen

  2. Door Froukje ging ik gauw die Languagelog lezen, zag vervolgens dat het Pullum was die het schreef (die ken ik want ik heb zijn boek over de eskimo’s en hun woorden voor sneeuw) en nu heb ik dus naast de RSS naar Ralloblog in mijn bladwijzers er ook een naar Languagelog. Dankjewel Froukje!

  3. Helaas, ik had hier een leuke reactie geschreven, maar omdat ik mijn mailadres vergeten was in te vullen, is hij verdwenen in cyberspace… Korte samenvatting: briljant stukje weer, ik voel je pijn, dan brown is vreselijk, ik heb wél de da vinci code gelezen en proef de onbevredigende nasmaak nog steeds in mijn mond, en de film was veel, heel veel beter dan het boek.

    O ja en Foucault’s Pendulum, dat ik nu aan het lezen ben, zit ook tjokvol met esoterie en tempeliers, maar is tenminste mooi geschreven… wél een aanrader.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s