Opzij staat achter U

Mensen die mij lang of goed kennen, weten dat ik, zonder er nou een buitengewoon feministische levensstijl op na te houden (tenzij het aanhouden van een zachtmoedige man die minder uren werkt dan ik als zodanig telt), erg geporteerd ben van het oude BH-verbrandende feminisme. Het is een oude liefde die ooit ontstond uit oprechte maar puberale verontwaardiging, en het diep gevoelde verlangen om me te affiliëren met de ideologie waar mijn vader het aller-, allermeest van zou gaan schuimbekken. Zijnde wie ik ben is mijn actieve betrokkenheid beperkt gebleven bij erg veel over het onderwerp lezen &  me een aantal keer belachelijk maken in werkcolleges Algemene Nieuwe Geschiedenis; maar het is voor mij wel een levende belangstelling gebleven.

Dit alles resulteerde in een jarenlange loyaliteit aan de Opzij,  het enige tijdschrift waar enige opinie van niveau vanuit vrouwelijk oogpunt in te vinden was, en waar akelige seksisten (m/v) gewoon nog akelige seksisten (m/v) werden genoemd. Helaas steeg het niveau, en het steeg, en het steeg, totdat het leek dat Opzij geen blad voor kritisch denkende vrouwen meer was, maar een blad voor witte rijke carrièrevrouwen voor wie het glazen plafond het enige vuiltje aan de lucht was. Gesteld dat het glazen plafond bestaat (deze mevrouw vindt van niet) is het een flink vuiltje, laten we wel wezen; maar is vrouwelijke opinie alleen maar relevant voor bovenmodaal verdienende professionals? Uitgaande van mezelf zeg ik nee. Toch haakte ik af.  Ik raakte geïntimideerd door al die enorme jaarsalarissen die werden geinterviewd, en gepikeerd door het gebrek aan verbinding en (jaren ’90-alarm! jaren ’90-alarm!) solidariteit met de (bijvoorbeeld allochtone, en op haar eigen manier emanciperende) vrouw op straat.

Ah well. Oude liefde roest niet; dus toen Cisca Dresselhuys na 27  jaar trouwe dienst de meetlat aan de wilgen hing heb ik de Opzij weer ingekeken- en weggelegd.  De eerste uitgaven waren welgemoed maar ongemakkelijk, er was duidelijk sprake van een nieuw beleid, maar net zo duidelijk moest het nieuwe beleid nog coaguleren.

Deze afgelopen zaterdag pakte ik bij een koffie verkeerd de Opzij van Oktober 2009, de 13e  sinds het aantreden van Margriet van der Linden als hoofdredacteur. Ik zat in de zon en bladerde hem terloops door, gewoon zoals ik de Viva of de Esta door zou bladeren; en nou komt het mooie. Ik raakte enthousiast van de onderwerpen. Echt waar. Het was me in geen jaren meer gebeurd, maar ik legde het blad neer met een hoofd dat zoemde van de mogelijkheden en interessante ideeën.  Met het vaste voornemen om eens op de site van Women on Waves te kijken of ik iets kan doen, omdat ik vind dat veilige abortus voor elke vrouw beschikbaar moet zijn. Ik raakte geinteresseerd in de wereld van het ballet, & gefascineerd door het idee dat dansers tegenwoordig een leven hebben en ook wel eens kinderen (en vroeger blijkbaar niet). Ik kreeg zin om een tentoonstelling te bezoeken over Jane Jacobs, die in de jaren 1950-60 in de VS heeft geageerd voor menselijke stedelijke vernieuwing. Ik wilde ineens de zelfbeeldenquete op de Beperkt Houdbaar-site doen. Ik kreeg zin om naar Hilversum te gaan om mee te doen met Fietsvriendinnen, een initiatief waarbij nederlandse vrouwen allochtone  stadsgenotes om te beginnen leren fietsen, en hopelijk ook kennen. Zelfs Heleen Mees, die totnogtoe niet mijn favoriete publiciste is geweest,  maar zich ontpopte tot een zeer scherpzinnige Lieve Lita, kreeg een goedkeurende glimlach.

Ja, het is nog steeds een blad dat vanuit een feministisch standpunt geschreven wordt; wie daar bij voorbaat al akelig van wordt moet  er maar niet aan beginnen. En het is nog steeds een blad voor een bovenklasse; dat doet opinie nou eenmaal. En ik vind hun culturele katern nog steeds zozo-lala. Maar ik zie oprechte pogingen om het alledaagse feminisme waar dat leeft en nodig is, te volgen en te vormen. En ik zie de oprechte poging van een tijdschrift waar ik het nut van inzie, om zich om te bouwen tot een enthousiasmerend blad voor intelligente vrouwen met een chip on their shoulder. Ik raakte in elk geval enthousiast, en ik ga Opzij weer lezen; en Ralloblog neemt met een zwaai heur nieuwe Italiaanse hoed af voor de visie van Margriet van der Linden.  27 jaar Cisca Dresselhuys van je afschudden lijkt me geen kattendrek, maar van der Linden heeft er zin an, dat is duidelijk, en ik ga kijken hoe ze het doet.

Advertenties

13 gedachten over “Opzij staat achter U

  1. Pingback: uberVU - social comments

  2. Dag Anna,

    Dank voor je laatste bijdrage. Heb direct de zelfbeeldenquête gedaan; altijd leuk, zelftestjes.

    Toen ik toch op de website was, heb ik de documentaire van Sunny Bergman weer gezien. Ik heb de indruk dat dit een uitgebreidenere versie is dan degene die ik destijds op televisie heb gezien. Voor iedereen die benieuwd is naar het 15-jarige meisje dat haar schaamlippen wil laten corrigeren (en naar haar moeder, die het raar vindt dat de verzekering de ingreep om deze “aandoening” – sic – te genezen niet wil vergoeden).

  3. Dit had ik nou precies hetzelfde! Ik heb bij het opzeggen zelfs een briefje opgestuurd dat ik naar werd van de modepagina’s met kleding die ik me never nooit niet zou kunnen/willen veroorloven en dat ik niet vond dat Opzij over mijn, en nu lees ik hier, blijkbaar onze generatie ging!

    Met mijn parttime zeer verzorgende beroep (pedagoog) voelde ik me ook niet echt de droom van de Opzij redacie…

    Vannochtend bij de dokter de oktober Opzij gelezen en ik vond het zelfs niet erg dat het spreekuur uitliep

    Geven ze nog leuke cadeautjes weg bij een abonnement?

  4. Ik had dus ook gekeken naar de Pauw Ende Wittemeneer over vrouwen aan de top (met de moeilijkheid van kinderen en dus deeltijd werken). En ik ben niet uitgesproken feministisch of tenminste niet bewust en ik heb geen kinderen – tenminste niet dat ik weet en ik Gilde Het Uit terwijl ik zat te kijken.

    Het ging over het glazen plafond en er waren erbij (zoals de vrouw waarnaar jij verwees, zie ook http://pauwenwitteman.vara.nl/Archief-detail.113.0.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=12694&tx_ttnews%5BbackPid%5D=111&cHash=d1db21c656) die vonden dat vrouwen niet moesten zeiken en gewoon dragen en baren en door dat niet-bestaande plafond stieten. Want het was allemaal hun eigen schuld: ze wilden zelf zo nodig kinderen. En ja, als je kinderen krijgt dan wordt het veel moeilijker.

    En zo ging het gesprek verder en voort en verder en voort en het bleef de schuld van vrouwen die zo nodig kinderen moesten. Toen kwam er een trotse blonde mevrouw die gevraagd werd “hoe heb jij dat dan geflikt – jij hebt toch ook kinderen en een carrière” en zei antwoordde zonder blozen dat zei dat geflikt had door toendertijd toen haar kinderen klein waren zij toevallig aan het promoveren was – en als je promoveert maakt het niet uit of je dat doet tussen 9 en vijf of tussen tien ’s avonds en 3 ’s nachts. En geknik alom van goh wat knap, die ging er tenminste voor.

    En ondertussen Gilde ik het Uit. Want niemand NIEMAND niemand geen van de mannen geen van de vrouwen N I E M A N D kwam op het idee te vragen waar die vaders dan eigenlijk waren.

    Ik dacht dat ik gek werd, maar de vaders werden niet genoemd. Het was de schuld van de vrouwen dat ze altijd maar deeltijd werken omdat ze zo nodig kinderen moeten, maar de vaders worden geen vaders. Er zijn geen werkende vaders alleen werkende moeders.

    DIe mevrouw die zo tussen 10 en 3 ’s nachts aan haar proefschrift geploeterd had – wat deed de vader van haar kinderen?

    En waarom als ik nu wordt uitgenodigd voor vrouwennetwerk-achtige dingen gaat het altijd over kinderen? Kinderen hebben toch een verantwoordelijke moeder en vader? Waarom is er geen “gezinnennetwerk” waar vaders en moeders kunnen theekransen over kinderopvang en deeltijdwerken?

    Ik ben dus niet feministisch en ik vind positieve discriminatie een crime en ik zie niet waarom het nodig is. Tot ik zo’n gesprek hoor. Wat mij dan geruststelt is dat de gespreksgenoten van die Pauw en Wittemeneer allemaal duidelijk over de dertig waren. Als je wat jongeren hierover zou horen, zou je volgens mij hele andere geluiden horen.

    Tot zover mijn tirade. Dankjewel Anna dat ik hier de mogelijkheid had. (Alhoewel ik besef dat dit ‘comment’ te lang is en dat daardoor anderen hem niet lezen)..
    X,
    Nyph

  5. Pingback: Heleen Mees : Biografie, nieuws, foto's, video's

  6. Zo zie je maar, toeval bestaat niet. Ik had dat bewuste nummer van Opzij gekocht (mijn eerste ooit, want ik ben net als Nyph alleen in mijn subconscious een feminist, ik kreeg Opzij wel eens van mijn zus, die naast Opzij ook Viva, Esta en Linda leest – zij wil mijn Groene Amsterdammer geloof ik niet zo nodig lezen), omdat dat artikel over feminisme 3.0 erin stond: mooie coverfoto ook. Ik werd geraakt door de verhalen over women on waves, over emancipatie bij allochtone vrouwen, ik was trots dat mijn hometown Tilburg ooit de eerste fietsvriendinnenstad was, ik vond het leuk dat Heleen M. eindelijk eens constructief kon zijn in haar support aan vrouwen (normaliter heb ik liever dat ze in die ‘mannenkranten’ over economie of juridische toestanden schrijft, da’s namelijk ook lezenswaardig spul). Ik vond grote stukken van het blad niet goed geschreven, en ik vond de fact finding hier en daar maar zo zo (ik zeg: als ik er een gat in kan schieten, well then it ain’t much!), maar het was alweer veel beter dan het waardeloze artikel over het gebrek aan vrouwelijke hoogleraren van een aantal maanden geleden, want dat was Echt Slecht. Dat gebrek aan vrouwelijke hoogleraren is ook Echt Slecht, maar dit even terzijde.

    Veur de goede urde: het glazen plafond bestaat wel degelijk. Het zit in de hoofden van CEO’s CFO’s, commissarissen, members of the blablaboard enzovoorts. Het glazen plafond bestaat niet alleen voor vrouwen. Het bestaat ook voor vaders die een zorgtaak willen vervullen naast hun carrière (want al zitten ze niet bij Pauw en de Wittemeneer aan tafel, ze zijn er wel, vaders in het algemeen dus). Part-time werken (minder dan 0,8 fte) en vroeg in je loopbaan al een topfunctie hebben, dat gaat niet. Dat is op zich niet erg want je kunt ook later doorgroeien, het is vooral een resultaat van keuzes maken, en: niet iedereen, man of vrouw, wil een topbaan qua macht en geld, ook dat is niet erg. Het bestaan van het glazen plafond is een resultaat van een economie en een verzorgingsstaat die niet ingericht zijn op het combineren van werk en zorg, en van het bestaand van genoemde bovenlaag die bestaat uit personen van 50+ die zich altijd gesteund wisten door een nimmer aflatend thuisfront, of door het ontbreken van een thuisfront as such. Kan dit nou niet anders?

    Naar ik meen vorig jaar heeft Opzij het essay ‘Het onbehagen bij de vrouw’ als klein boekje in een jubileumnummer opgenomen. In dit nog altijd baanbrekende stukje tekst (is het niet ten hemelschreiend dat het meer dan 40 jaar na dato nog als baanbrekend aangemerkt kan worden?) beschrijft Joke Smit onder meer een mogelijke uitweg uit de traditionele man-vrouw verdeling in werk- en thuissituatie. Toen mijn echtgenoot een paar weken geleden zijn studenten in een sessie over Religion and Gender vroeg wie van hen Joke Smit kende, kwam hij wat wit om de neus thuis: ‘Vrijwel niemand wist over wie ik het had! Nou vraag ik je!’

    Wie een blik door het glazen plafond heen wil werpen, (her)leze ‘Het onbehagen bij de vrouw’, en ook de zeer goed gedocumenteerde biografie van Joke Smit door Marja Vuijsje – ik vind dat boek niet zo goed geschreven, maar het is wel een project waar de toewijding van afdruipt. Lieve vrienden en vriendinnen, volg de Ralloblog en Gil Het Uit met Nyph: het is tijd voor Feminisme 3.0. Op naar suffragette city…

  7. Tja, Christiaan Weijts, maar die is tegenwoordig vader, en hij heeft ook nog een creatief beroep, dan krijg je dat. Wat ik nog wilde zeggen: een soort van gezinnennetwerk van Nyph bestond eind jaren zestig, het was bedacht door Joke Smit en heette Man-Vrouw-Maatschappij. Nu had het een beetje de tijdgeest tegen, want ik geloof dat iedereen vooral heeeel erg eerst in sync met zichzelf moest geraken (minder zuilen en meer huilen) voor er aan de hervorming van die MVM begonnen kon worden, en toen men klaar was met macrameeën en breien hing de vlag er alweer heel anders bij. Ik zou het wel interessant vinden om het concept in een nieuwe jas weer te zien herleven trouwens…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s