Echo’s

Kleine Naomi en ik zitten op het marmer in de ronde zaal, omringd door deuren. Twee ervan zijn echte deuren, achter een ervan zit mijn oom te bellen. Marcel is stilletjes verdwenen maar wij zitten en lopen hier en maken echo’s.

“Hai?” zegt Naomi, en van alle kanten zegt een klein opgewekt stemmetje HAI hai hai… ik voel het in mijn binnenste en dat is raar, maar wat Naomi voelt weet ik niet. Ze kijkt wel tevreden, ze neemt wat stapjes en valt weer op haar kont en zegt

“Hm?”

MM, m, m…zegt het opgewekte stemmetje dat dwars door ons heen gaat.

Zilveren en gouden zonlicht komt door het ene raam naar binnen, buiten raast Palermo maar binnen is het vandaag helemaal stil in het teatro Massimo, op wat voetstappen na en een eenzame bastrombone in de kelder die we vanaf hier niet kunnen horen.

“Eu,” zegt Naomi, “B’m.”

EUM, eum, eum…

“Luister, liefie,” zeg ik, “hoor es…”

Vanuit de gang zweeft heel zachtjes Gymnopedie van Satie de ronde zaal binnen. Geen echo’s en we kunnen het niet heel goed horen. We zitten allebei even helemaal stil.

De ene deur is open gegaan en mijn oom,  met het Italiaanse-mannen-lange golvende haar en de bijhorende baard, kijkt in de richting van het geluid.

“Zit hij aan de piano?”

Ik knik vertederd maar Flaminio loopt op een drafje de gang af.

“Oh, mag het niet?” zegt Marcel zonder enige schaamte als hij en Flaminio de gang weer doorkomen.

“Nee,” zegt Flaminio, “ je moet schriftelijk toestemming vragen.”

“Het is een Yamaha,” zegt Marcel tevreden.

AHA, aha, aha, zegt de ronde zaal.

Advertenties

Een gedachte over “Echo’s

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s