De dag voor Naomi kwam

Ongeveer een jaar geleden had ik het helemaal gehad met zwanger zijn. Het kind (Toep, heette hij toen al) schopte tegen mijn organen, ik had wel een hoop energie maar my outer walrus meeslepen was een volgende kwestie, en we zaten in week twee-en-fokking-veertig van de zwangerschap. Geen wee in zicht. Ik wilde week 43 niet bereiken, persoonlijk, en mijn oma was het daarmee eens, en de verloskundigen ook. Op naar het ziekenhuis dus, waar met behulp van dr Röntgen werd gevonden dat er met kleine Toep helemaal niks mis was, hij lag ondersteboven in genoeg vruchtwater en leek nergens last van te hebben. Alleen kwam hij niet.

Even aan mijn taas getrokken, derhalve. Mijn baarmoedermond werd hardhandig en professioneel getoucheerd door een arts-assistent (v), en vriendelijker en besmuikter door een co (m), en bleek wel bereid te zijn maar niet gereed. Of ik morgen terug kon komen. Dat kon; maar omdat er nu schot in de zaak kwam werd ik eerst door Marcel mee uit eten genomen bij Verboden Toegang.

De volgende dag weer geen sjoege van Toep, dus werd besloten dat de dag erna De Grote Dag zou zijn. Ik weet niet of andere mensen dit gevoel ook kennen, maar ik was niet zo bezig met de weeënzee, ik had alleen maar heel erg genoeg van die buik, ik wilde er vanaf, en ik wilde Toep zien. De echoscopie suggereerde dat hij een heel mooi neusje had en dat wilde ik verifiëren.

Dat was mijn laatste kinderloze dag. Het was prachtig weer, we zijn naar huis gegaan en ik zei: Ik wil naar het strand, god weet wanneer we weer naar het strand kunnen het komende jaar. (Profetische woorden: zie Strand.) Marcel wilde ook wel naar het strand, maar eerst gingen we naar de stad, om daar de ring op te halen die ik van Marcel had gekregen omdat het vijf jaar aan was. Hij is mooi, die ring, en ik wilde hem de volgende dag graag dragen.

We reden naar het strand en de lucht betrok een beetje, maar dat was okee, ik hou altijd van het strand. We liepen naar het water, waar ik enige tijd met mijn voeten in zee stond te contempleren, en dat was heerlijk want ik had olifantenpootjes gekregen, en het water was lekker koud. Toen gingen we op een terras zitten, en we praatten wat, over kleine Toep, en over hoe raar het was dat hij morgen zou komen, en over de gasten van het huwelijksfeest dat plaatshad in de strandtent, wat een vreselijke kleren ze allemaal aan hadden maar de bruid en bruidegom leken wel happy met hun feestje, gruweljurk of niet. We maakten wat foto’s van onze laatste kinderloze dag.

Niet waar, zei Marcel, onze laatste kinderloze dag was 30 december 2007.

Toen de lucht echt helemaal betrok zijn we terug naar huis gereden, en omdat we niet wisten wanneer we weer eens uit eten konden met z’n tweeën en ook geen zin hadden om moeilijk te doen, zijn we naar Sorrento gegaan en hebben we daar gegeten. Ik meen dat ik scialatelli heb genomen, en Marcel een calzone want dat neemt hij meestal (als het om pizza gaat wil Marcel bang for his buck). De avond ervoor hadden we echt een uit-eten gevoel gehad, maar deze avond, het was een donderdag, wilden we vooral rustig aan doen. We praatten  over praktische dingen, waar ik de telefoonnummers opgeschreven had, en of er brood in huis was voor als we thuiskwamen.

Hij gaat nu echt komen, hè. Raar hè, morgen hebben we een baby. Kleine Toepie. Ik weet niet, zou het een jongen zijn of een meisje? Ik weet het echt niet, het zou een meisje kunnen zijn. Ja maar, 46 % kans dat het een jongen is. Het is maar statistiek. Oh, wat is dit lekker zeg, ik zou zo nog een bord op kunnen behalve dat Toep in de weg zit. Ik neem dat groene pakje mee morgen want dan maakt het niet uit of het een jongen is of een meisje, dan ziet hij er sowieso uit als een muppet. Heb je je telefoon opgeladen? Nee, dat doe ik straks, en neem ook batterijen mee voor het fototoestel.

Hee, Marcel- ik ben best bang.

Het regende meerschuimen pijpestelen toen we naar huis reden, het was nog vroeg maar ik wilde eigenlijk naar bed, ik wist dat ik vanzelevensdagen niet zou kunnen slapen maar ik wist ook niet hoe lang het hele weeënfeest zou duren, ik had mijn slaap hard nodig. Ha ha. No way dat ik kon slapen. Ik heb wat dingen gedaan, opgeruimd, nog maar een extra Harry Potter in de luiertas en nog een extra broek, weet ik veel wat er allemaal kan gebeuren. En toen er echt helemaal niks meer te doen was, alles wat ik kon verzinnen aan nuttigs was gedaan of gedelegeerd, en Marcel was al naar bed, en ik was nog steeds klaarwakker alsof ik een dubbele espresso had gedronken na het eten, in plaats van kamillethee; toen ben ik een popje gaan maken met twee lapjes en wat wattenbolletjes. Ik had er al twee, Serotientjes heetten ze. De laatste is rood, en is het minst gelukte exemplaar.

Om half eén ging ik naar bed, geen idee of ik een oog dicht zou doen.

Ik was natuurlijk vergeten de telefoon op te laden.

Advertenties

Een gedachte over “De dag voor Naomi kwam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s