Jonge Ouders- een apologie

Het is ook jou opgevallen. Jonge Ouders die je in het wild tegenkomt, willen nog wel in staat zijn tot normale volwassen communicatie over onderwerpen van meer of minder belang. Als je informeert naar Spruit(en) dan zijn de rapen gaar & het einde zoek, maar meestal weet de Jonge Ouder zich zonder al te veel moeite in te houden.

Jonge Ouders die elkaar tegenkomen is voor de niet-ouder een hel. Die van mij oh nee die van mij oh ja leuk he, nee dan die van Henk en Stiena oh ja erg hè. Ja nee en als hij nou ouder wordt en meer vast voedsel eet, nou relatief vast dan hè, maar dan poeptie minder vloeibaar, dan draait hij voortaan hele mooie keutels en dan zal je zien, hij lekt nooit meer door behalve als hij diarree heeft. Jááá want ze is wel laat met lopen maar vroeg met praten dat is in elk geval iets. Und so weiter.

Wat ik hieronder ga doen is geen excuus maar een uitleg. Ik hoop niet dat ik degenen die hun vrienden hebben zien veranderen in Jonge Ouders kan bekeren tot ofwel meepraten met Jonge Ouders (hoewel ook daar tips & trucs voor zijn), ofwel het Jonge Ouderschap; noch hoop ik wie dan ook te overtuigen dat het geblaat van Jonge Ouders leuk is. Maar ik hoop wel enig begrip te kweken voor de befuddled toestand die het Jonge Ouderschap is. Tenslotte hebben Jonge Ouders, indien in staat tot reflectie ( wat niet altijd het geval is: gebrek aan reflectie hoort tot de symptomen) zichzelf ook zien veranderen in Jonge Ouders.

Het is moeilijk om niet te praten over je kind. Een ervaringsdeskundige heeft me wel eens verteld dat het verneukeratieve van kwalen als Gilles de la Tourette is, dat niets doen verkeerd voelt. Je hebt het gevoel dat je je wenkbrauwen op moet tillen en als je dat niet doet blijft de neiging tegen je gillen tot je je wenkbrauw optilt, en dan ben je helemaal opgelucht en blij en bovendien is de weg dan vrij om je wenkbrauw nog 15.000 keer op te tillen. Zo voelt zich ook de Jonge Ouder. Alles goed en wel dat Karzai heel Irak heeft omgekocht om aan de macht te blijven (oh, is het Afghanistan?) en alles goed en wel dat Ellen ten Damme schittert in de speciaal voor haar gemaakte voorstelling in Carré, en het is alles fan-fokking-tastisch dat IJsland bedelt om lid te worden van de EU: maar uiteindelijk draait de wereld van de Jonge Ouder om Spruit. Alles wat Spruit doet is mooi en belangrijk en intelligent en voorlijk, in willekeurige volgorde; en de Jonge Ouder is overtuigd dat zijn of haar gevoelens in deze volstrekt redelijk zijn.

En, geloof me, de Jonge Ouder heeft gelijk. Zijn of haar Spruit is de mooiste. Er is geen wonderbaarlijker wezen dan Spruit en de Jonge Ouder is zijn profeet. Geen supernova in het heelal zo groot of  Spruit is niet geweldiger; geen lijger zo gigantisch of de snoezigheid van Spruit overtreft hem niet vele malen. Jennifer Lopez schijnt haar lichaam verzekerd te hebben voor 100 ziljoen toen nog harde dollars; maar kostbaarder en sexier is het bollige lichaampje van Spruit dat zoveel kan en zich zo geinig snel ontwikkelt. En de Jonge Ouder heeft gelijk. Hij of zij kan het weten: hij was er bij toen hij gemaakt werd, zij heeft hem in haar buik gehad en innig genoten van de punters van Spruit tegen haar blaas met zijn aanbiddelijke voetepetoetjes.

Jonge Ouders willen graag de wonderbaarlijkheid van hun wereldwonder openbaar maken. En als er dan een andere Jonge Ouder opduikt, dan loopt daar ineens iemand die kan weten waar je het over hebt.  Over die kleine persoon die bij jou hoort en die voor alles afhankelijk is van jou. Over de ogen van papa en de neus van mama; en als je elkaar leuk vindt is het geweldig om die neus en die ogen in hetzelfde gezicht te zien. Over de mokerslag van ontroering die je vroeger associeerde met een film als The Kid van Charlie Chaplin, of met het voor het eerst horen van De Grote Poort van Kiev van Moussorgski; maar die je nu op een goede dag een keer of vier meemaakt, een blik of een geluidje en daar ga je weer, en je raakt maar niet afgestompt en je raakt maar niet moe van die vervoering. Laat je niet in de maling nemen. Terwijl Jonge Ouders praten over luiers en inentingen en bijdehandigheid leggen ze eigenlijk een kleine offerande op het altaar van hun aanbedene; recht in je gezicht vertellen hoeveel ze van hem houden is namelijk een beetje vreemd en vaak ook niet erg beleefd.

Hormonen, knikt iedereen op dit punt, en het is hip om dat te zeggen en het is ongetwijfeld waar. Maar de Jonge Ouder kan niet denken ” Oh het zijn m’n hormonen maar, eigenlijk is dit een bol dom mormeltje met snot onder z’n neus en pap in z’n haar, wat walgelijk en smerig, waarom denkt hij niet gewoon na voordat hij pap in z’n haar smeert? ” Ja dat kan de Jonge Ouder wel denken, maar het helpt niet. Het blijft Spruit die hij daar ziet, de meest fantastische persoon op aarde. Noem het hormonen zoveel als je wilt, Dick Schwaab, maar ik leef met deze liefde, en de meeste Jonge ( en Oude…) Ouders met mij.

Ik geloof niet dat ik de leefwereld van de Jonge Ouder inzichtelijker heb gemaakt. Ik geloof eerder dat ik de geërgerde niet-ouder heb geleerd dat het zoveel erger zou kunnen. Laat Jonge Ouders in godsnaam met elkaar kletsen over uiterlijkheden; dat is altijd nog beter dan dat ze in het openbaar hun emoties gaan delen met elkaar, of nog erger, met jou.

Advertenties

14 gedachten over “Jonge Ouders- een apologie

  1. Hee! Een blog! Wat fijn! En al bijna 2 weken!
    Mooie stukkies, Anna. Vooral die over het strand heb ik met veel plezier gelezen, maar ze zijn allemaal goed. Mooi geschreven, grappig, met leuke inzichten, en vooral heel erg JOU. Dankjewel!

  2. Offerrande want rechtstreekse liefdesbetuiging raar&onbeleefd? dat is interessant. Ik ga het eens uitproberen, wie weet gaf je me de briljantste tip/truc voor gespreksmanagement met Jonge Ouders door Niet Ouders;) je hoort nog van me…

  3. Apropos offerande versus Grote Emoties: De meeste Niet-Ouders krijgen van Wel-Ouders zo onmeunig vaak te horen dat de band met datgene wat zij letterlijk bij elkaar gescharreld hebben daar tussen die echtelijke of geregistreerd-partnerschappelijke lakens van een Totaal Andere Orde En Onbeschrijflijke Grootheid is, dat een goed verstaander, ja ook een Niet-Ouder, wel doorheeft dat het hier om Heel Grote Emoties gaat. Als goed katholiek moet je overigens rustig verder offeren in deze, beter mee verlegen dan om verlegen geldt ook voor dit soort emotionele aflaten. Schrijf trouwens door over Ouderschap, Barend Vee, Muziek &c., het ontwikkelt zich steeds verder en dat is fraai.

  4. In de zin “Geen supernova in het heelal zo groot of Spruit is niet geweldiger; geen lijger zo gigantisch of de snoezigheid van Spruit overtreft hem niet vele malen” staat volgens mij twee keer “niet” teveel. Overigens dank voor de lijger, dit wonder van poezigheid was mij nog niet bekend.

    • Hee vriend S, ik vond het inderdaad een mauie. Ten slotte maken 98 van de 100 mensen de keuzes die ze maken in een miliseconde, vaak zonder te weten wat zn/haar diepere argumenten zijn, en meestal niet op zoek naar het geluk maar naar het rotgevoel dat ze het beste kennen; en dan ligt self-righteousness al gauw op de loer.
      Het incommunicabele aspect zit hem, volgens mij, helaas niet in de onwil van jonge ouders om uit te leggen wat er met ze is, maar in de onmogelijkheid om te begrijpen waarom je 24 uur per dag devoot zou willen blijven houden van “a small, rude, incontinent person follow[ing] me around screaming and making me buy them stuff for the rest of my life”. Alweer geen onwil, maar gewoon andere omstandigheden (daarom is mijn stukje een apologie en geen heiligverklaring).

      • Verstandelijk is die devotie niet zo moeilijk te begrijpen. Hier zou ik inderdaad ‘hormonen’ willen roepen, en eraan willen toevoegen dat als het anders zou zijn, als de jonge ouder niet slaafs aan de behoeften van zijn/haar nageslacht gehoor geeft, er ongelukken gebeuren (voer voor kinderbeschermers, psychologen, gebedsgenezers, journalisten, loverboys, etc.)
        Het enige communicatieprobleem waar ik als niet-(wens)ouder tegenaan loop, is vooral dat ik domweg niet in dezelfde roze wolk zit. Ik begrijp het wel, alleen ik voel het niet, of in ieder geval een heel stuk minder (overigens is de wolk wel rozer als het om de kinderen van vrienden gaat).
        Het zit in dezelfde categorie als het niet kunnen begrijpen van andermans geloof of spiritualiteit. Je kunt er als ongelovige hooguit begrip voor opbrengen (enter Prof. Swaab), maar de gelovige kan uitleggen tot-ie gaat leviteren, je zult hem nooit écht begrijpen, al vind je het nog zo interessant.
        Inderdaad: “Er is geen wonderbaarlijker wezen dan Spruit en de Jonge Ouder is zijn profeet.”

  5. Whoooo- als het resultaat is dat ik er van ga leviteren wil ik het nog wel een paar x uitleggen. Maak je dan een foto van me? (grijnsch)

  6. Ha Stefan, volgens mij maak je een denkfout! De spruit bestaat en god niet, of in elk geval niet tastbaar of aantoonbaar. En dus vind ik ouderliefde veel navolgbaarder dan geloof. Misschien heb ik geluk dat ik mijn vrienden zo blijk te hebben uitgezocht dat ze ook in ouderschap interessante en lieve mensen blijven. Natuurlijk verandert er iets. Ik zie alleen niet in waarom zo’n niet gedeelde ervaring tot verwijdering zou leiden, noch waarom het nodig is precies hetzelfde te ervaren. Ik heb niet de ervaring dat ik minder vriendschap krijg, hoogstens minder tijd.
    Ik merk dat ik met lithanieen tegen rozewolkigheid hetzelfde heb als met atheïsten: waarom zo fanatiek? Over het al dan niet bestaan van god dan, religie is een andere zaak.
    Ik maak wel een onderscheid tussen vrienden en anderen. Wat jij beschrijft herken ik wel oppervlakkige groepen, collega’s bijvoorbeeld. Maar in dat geval is een kinderrozewolk net zo hinderlijk als geleuter over who wants to marry a millionaire, na de lunchpauze is het leed weer geleden:)

    • Natuurlijk gaat de vergelijking mank, soms struikel ik al schrijvende over een parallel (huh), maar je hebt gelijk. De niet-ouder wordt ook onweerstaanbaar toegelachen door kleine spruit. Dat heb ik god (m/v/o) nog niet zien doen.
      Ik bedoelde vooral uit te leggen dat een apologie niet nodig is: dat ouders volledig opgaan in hun voortbrengsel is volkomen begrijpelijk, en behoeft geen uitleg, laat staan verontschuldiging. De roze wolk die ze daarbij verspreiden is voor vrienden alleen maar mooi om te zien, en dát is de gedeelde ervaring.
      Het incommunicabele dat je signaleert bestaat er dus hooguit in, dat het voor de niet-ouder niet direct te bevatten is hoe diep de ouder-gevoelens zijn, maar dat is in de praktijk geen probleem, toch? Ik bedoel, verliefde mensen zijn ook bloedirritant, behalve als het je vrienden zijn, dan wil je ook alle details horen (nou ja, bijna alle).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s