Strand

Kinderen houden van het strand. Zand, water, vogels; het is een natuurwet dat die combinatie het kinderhart doet opspringen. Helaas. Mijn dochter tart de natuur.

Vanochtend om negen uur werd ik bevangen door een verlangen om naar Het Strand te gaan. Met kleine Naomi en Marcel, lekker een uurtje darren over het zand, kleine pootjes en grote pootjes baden, en dan rozig terug naar huis, wij tevreden omdat we de Noordzee op z’n mooist hadden gezien, Naomi blij met deze overweldigende nieuwe ervaring.

Het begon ermee dat Marcel zich niet helemaal uitgeslapen voelde, dus tegensputterde. Niet dat hij ongenegen was, maar hij sputterde gewoon een beetje. En bij Marcel is sputteren dat uitmondt in een duidelijk “nee”, en sputteren om het sputteren, niet altijd even goed uit elkaar te houden, dus ik bleef vragen om duidelijkheid en hij bleef sputteren en ik had de moed al opgegeven en toen zei hij ” We kunnen om tien uur weg”, en stond hij op om te douchen en scheren. (Had  ik al gezegd dat deze hele discussie naakt plaatsvond?)
Dus ik kleedde me ook aan, en zocht wat essentialia bij elkaar, kleedje, handdoek, zonnebrandcreme en hapjes voor kleine Naomi want wat er ook gebeurd het kind moet gevoed worden, en om tien over tien zaten we in de auto. Doodsstille weg, hier en daar een hardloper, hier en daar een hond met zijn mens, hier en daar een andere auto. Heerlijk.
En toen waren we er. Het strand. Het was koud.( Niet echt koud koud; maar het is augustus, en dan moet het niet een beetje fris zijn. Dan moet het warm zijn, ook om half elf op zondag. Ook in Katwijk, ook rond kerktijd.)  Er waaide een flinke wind en alleen heel dappere mensen waagden zich in het water. We liepen een eindje het strand op, ik met kleine Naomi op de heup en Marcel met de luiertas vol zooi. Ik zette Naomi naast Marcel op het kleed.
Naomi keek dubieus. ( Ik heb fotos gemaakt. Ze keek echt dubieus.)
Om haar stemming wat te verlichten en haar kennis te laten maken met het gaafste wat er is op deze planeet, de zee, de beste, iets onbetrouwbare vriend van de mens (afgezien van de hond), het meest mysterieuze mysterie, het meest alledaagse; enfin, ik nam haar mee naar het water. Het water stond nog laag en we liepen een stukje, en ze staarde met de volle onbevooroordeelde aandacht van de elf-maandige naar mijn voeten in het zand, naar de kwallen, de meeuwen (daar lachte ze eventjes), en toen, toen we er eenmaal voor stonden, naar de zee. Golven, geruis, het heerlijkste wat er is.
” Weeeuh,” zei mijn dochter. Ze huilde niet, maar het was ook geen vreugdekreet.  Angstig, bijna. Ze staarde nog steeds, maar niet langer onbevooroordeeld.
” Hier poppie,” zei ik, geruststellend,” ik hou je vast hoor.” En ik hield haar vast want zo hoort het, maar ik was wel wat verbaasd.
Gelukkig stond er een dame met een hond een stukje verder, en we keken even naar de hond  ( woef zegt de hond, als Dick Bruna het zegt dan zal het haast wel) en toen gingen we door de snijdende poolwinden terug naar het kleedje, waar Marcel lijdzaam op ons wachtte.
” Ze zei weeuh,” zei ik, waarschijnlijk beteuterd. Marcel lachte sardonisch achter zijn zonnebril vandaan.
” Nou dan gaan we in het zand spelen,” zei ik, ” kijk liefie.”
Weer niet goed: deze keer zette Naomi het op een wanhopig bleren, alsof ze uit haar slaap werd gehaald, alsof ze in een kamer vol vreemden haar moedertje kwijt was, alsof haar kleine hartje breken zou.
Ik overdrijf niet. Ze huilde echt heel erg.
” Ja maar lieverd! Het is maar zand!” probeerde ik nog, en met mijn eigen handen er in, en met mijn eigen voeten er in,  het baatte niet. Mijn kleine Naomi, mijn dappere dochter zonder vrees en blaam bleef huilen tot ik tegen Marcel zei:
” Zullen we maar gaan dan?”
Er kwam nog een hond langs, een zwarte golden retriever, en daar kalmeerde ze even van, zodat wij rustig het kleedje op konden vouwen.
Toen reden we weer naar huis. Ze sliep binnen vijf minuten, en ik ben helemaal verdrietig en teleurgesteld. Ik had zin in het strand, ik hou van zand en meeuwen en water. En, misschien nog wel erger: is mijn baby een freak of nature? Ze houdt niet van het strand! Ze houdt niet van zand!!
Marcel zit weer achter zijn krant. Hij zegt niks, maar het geritsel klinkt erg opgelucht.
Advertenties

2 gedachten over “Strand

  1. Weet je wat ik denk? Nou? Ik denk dat die kleine van jou een poetsneuroot wordt, dat denk ik. Zout water? Weeeuh, dat geeft maar kringen. Zand? Aaaargh aaaargh, kriebels en krassen! Het eerste woord wat ze zei (met vier maanden): apparaatje (vul maar in: stofzuiger, kruimeldief, ontpluis-unit, vaatwasmachine). En naar die hond lachte ze alleen maar omdat ze wist dat die harige vlooienbaal niet mee ging naar huis, want dat gingen alleen gedouchte en geschoren papa en opgeruimde mama met zo min mogelijk zand tussen haar tenen…

    • Dag Regine, dat ik dat niet gezien heb. De genen van Oom Paul en Oma Maria G. hebben een verbond gesloten, & ik zal nooit meer rust hebben. Aargh-bloody-aargh.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s