Ansichtkaart III

Als het regent waait een zwaar gordijn van water
Schuins het hele eiland over.
Raakt alles aan, noemt iedere naam.
Bevrijdt de geur van grond uit de grond.

Dan is het bijna stil en spreekt de donder
vasthoudend als een cirkelende straaljager.

De ochtend na het onweer ogen
De zware wenkbrauwen licht,
De sombere blikken opgeruimd.

Ze hebben hier nog echte goden.

Ansichtkaart II

Zulke wolken hebben we thuis ook.

Kasteel

Die keer dat ik zonder pen
Zonder fototoestel zonder telefoon
Naar boven klom
Naar het kasteel van de prinses;
Nergens heb ik het opgeschreven,
Ik heb niemand ge-smst.
Niemand weet ervan
Behalve ik en de prinses.

Klaagzang tot de dochter

De ouderdom is ellendig, kind.
Kijk naar mijn voeten; hoornige klompen.
Kijk naar mijn lip: eén grote wond.

Zo had ik het me niet voorgesteld.

Vroeger, als vrouwen dochters kregen waren ze blij.
Tegenwoordig zijn dochters net zo astrant
als kerels. En wie zorgt er dan voor je,
als je oud bent?

Waarom kom je niet terug?
Waarom blijf je niet?

Eiland

De schaduwen die meereizen
in de plooien van mijn koffer
zijn rond het middaguur
op hun langst. Weerspiegeld

in mijn zonnebril zien zij
hoe elk jaar weer dit eiland
opdoemt uit deze zee.

Ansichtkaarten

Dus ik was op vakantie. En eigenlijk was ik best ongelukkig. We waren op Sicilië, dit jaar. Zon! Zee! Mooie beleefde mensen! Espresso atomico voor tachtig cent per fix! Bij elke bakker op de hoek godenspijs
à volonté! Heel erg tof allemaal; en de boten en treinen en bussen gingen ook allemaal op tijd.

Alleen heb ik daar familie. Dat heeft voordelen en  nadelen. 

Was het allemaal treurigheid? Heb ik de kussens van het gratis te gebruiken familie-appartement in mijn wanhoop aan rafels gebeten? Heb ik voor niets de zakken van Ryanair gespekt?

Neen, voorwaar. Ik heb mijn grootmoeder gesproken op haar 92ste verjaardag; daar ging ik om te beginnen voor. Plus dat de muze ondanks alle narigheid flink in mijn oor heeft lopen schreeuwen. En jelui moogt vanaf morgen meegenieten van het resultaat.

Vanaf morgen plaats ik hier een aantal gedichten die ik tijdens mijn vakantie heb geschreven. Het is allemaal relatief ongepolijst maar dat is het idee; heet van de naald een beeld van mijn Sicilië.

Vanaf morgen, hier op Ralloblog: Ansichtkaarten.

De kaart van Sicilie zoals gezien vanuit het Vaticaan. Ondersteboven, zeg maar.

De Senseo van de muziekwereld

Het is mij een aantal jaar geleden ter ore gekomen dat het succes van een heleboel ergerlijke dingen te maken heeft met wat ik zou willen noemen de irritatiecurve. Het is helaas geen bestaand woord maar het schijnt dus wel een oprecht serieus marketingbegrip te zijn. Producten die iedereen alleen maar leuk vindt worden een succes. Apparaten & zooi die iedereen alleen maar vreselijk vindt zijn gedoemd. Spullen daarentegen die precies op het goede punt op de irritatiecurve zitten, op de plek waar de verhouding tussen Wauw Cool en Oh Breuh precies goed is, zullen het grootste succes worden. Het uitgemolken cliché dat wat zich liefheeft, zich tevens nekt, is namelijk waar; en ergernis genereert luidruchtigheid  en luidruchtigheid is publiciteit. En terwijl (ik noem maar iemand) Youp van ‘t Hek zijn ergernis ventileert over de Senseo denkt de burger die van ‘t Hek leest : He ja, wat irritant zo’n Senseo. Maar wacht es even, Buurvrouw Bets heeft er ook een en hij is wel erg handig. En hopla, weer een Senseo verlaat de Kijkshop.

Zoiets, vrees ik, moet het ook zijn met Lady Gaga. De nummers die ze maakt zijn niet spectaculair, hoewel je behoorlijk getalenteerd moet zijn om dit specifieke soort semi-onbenulligheid te produceren. Haar nummers bekken lekker, ze blijven in je hoofd hangen, en ze zitten goed in elkaar – met andere woorden, Ms Gaga weet precies wat ze doet.  Het is dan ook bekend dat ze muzikaal onderlegd is. Waar het om gaat is de presentatie, de verpakking. Ik zou op dit moment in mijn betoog graag  de retorische vraag willen stellen: wat bezielt deze vrouw om zich te kleden en op te maken zoals ze doet? behalve dan dat ik meen te weten wat deze vrouw bezielt. Ms Gaga zorgt ervoor om precies op dat punt te gaan zitten waar de Senseo ook zit. (De vraag is natuurlijk: waar zit Marylin Manson op de irritatie-curve? Maar dat is iets voor een volgend blog.) De eerste drie keer denk je ‘he wat irritant’, de vierde keer betrap je jezelf erop dat je ‘pompiedompiedompie, pompiedompiedompie dompie, papa, paparazzi’ zit te neurien, en de vijfde keer merk je dat je voor de lol nog een keer de clip van Bad Romance op zet, om te kijken of het nou een kat of een hond is die zo raar gaapt.

In de visuele wereld van Ms Gaga is niets plezierig voor het oog, in elk geval niet volledig plezierig voor het oog. Neem nou de clip van Bad Romance. Alles is pervers, naar en incomfortabel. Zelfs in de fragmenten waarin ze er relatief normaal uitziet, is ze opgemaakt in groentinten die haar een ronduit ziekelijke uitstraling geven. De gefotoshopte ogen van Het Meisje In Het Bad, de ruggegraat van het Wezen In De Schaduw, de kat/hond waar ik het net over had- is er een lelijker wezen op aarde dan een haarloze kat/hond? De hakken waarop ze loopt zijn helemaal afstotend. Het zijn geen schoenen, het zijn martelinstrumenten, en dat bedoel ik niet eens fysiek. Ze zijn niet bedoeld om mee te verleiden, laat staan om er mee te lopen, maar ze zijn bedoeld om je eerst te verbazen, dan te ergeren en uiteindelijk een gat mee in je hoofd te slaan. Toch weet Ms Gaga in deze clip aan al deze narigheid glamour en fascinatie te geven. Het is boeiend om naar te kijken;  pervers, naar en incomfortabel, maar boeiend. In de afstoting zit de aantrekkingskracht, en dat heeft Ms Gaga heel goed gezien.

Is er nog iets positiefs over haar te zeggen? Oh ja. Vrienden van mij die het kunnen weten hebben respect voor het feit dat ze alles altijd live zingt, en dat er van al haar nummers een versie met alleen piano bestaat. Dat is inderdaad cool. Ze houdt strak de controle over haar kleding en over haar clips; over smaak valt te twisten maar controle van een vrouwelijke artiest over haar product is altijd aan te moedigen. Bovendien is haar persona eerder freak dan ho, wat verfrissend is. Ze wordt in de clip van Bad Romance dan wel geveild, maar die aanschaf komt de koper duur te staan (doorkijken tot het eind, vrinden). In een moment van extase zei vriend D ooit dat Ms Gaga een creatief genie is. Als een creatief genie hetzelfde is als een hele slimme dame die uitgevogeld heeft welke lelijkheid we met z’n allen nog aan kunnen, en die langzaam maar zeker wat grenzen op dat gebied verlegt,  dan heeft hij gelijk. Ik vind de persona Lady Gaga ergerlijk, en spannend, en lelijk (nuthin’ personal, honey), en interessant. Ik zal niet zeggen dat haar invloed van voorbijgaande aard is, in het artiestenleven is alles mogelijk (ten slotte zitten we met z’n allen al dertig jaar tegen Madonna aan te loeren); maar zolang als de muziek van Lady Gaga niet interessanter wordt en haar unique selling point vooral zit in de presentatie, kan ik het niet meer vinden dan spannende, ergerlijke en  interessante bullshit.

Cinematografische Astrologie

Mijn lieve vriend C. heeft tot nog toe nooit blijk gegeven van alternatieve neigingen, maar afgelopen zaterdag was het dan toch zover. Voorafgaand aan onze Orson Welles Memorial Movie Night-vertoning van de magistrale tear-jerker Captains Courageous (waarin Spencer Tracy op werkelijk grandioze wijze zijn Portugese accent demonstreert- alleen dat al maakte de Oscar-nominatie meer dan terecht) gaf hij te kennen dat hij nu het licht heeft gezien. Ons lot & wedervaren, oreerde hij terwijl hij een aantal A3tjes neerlegde op onze vloer, wordt niet bepaald door de sterren. Vage, verre hemellichamen- als ze al invloed zouden kunnen hebben op ons, dat komen hun vibes toch veel te laat hier aan? Waarschijnlijk staat de horoscoop van Willem de Zwijger nu pas in de hemel te lezen. Nee, vertelde vriend C, hem is tijdens het doen van archiefonderzoek ingevallen (ongetwijfeld door toedoen van een hogere macht) dat sinds de komst van de cinema in de wereld, ons leven bepaald wordt door de vibes van de films die in Den Haag draaiden op de dag van onze geboorte. En hij wees op de filmladders op de vloer.

Gunst, zeiden Marcel en ik  maar we zijn geïntrigeerd. Het klinkt ook wel zinnig; de Babyloniers en de Azteken en de Romeinen hadden niks anders om te duiden dan sterren en vogels en ingewanden assorti. Wij hebben zoveel meer tekenen aan zoveel meer wanden; we kunnen de Bijbel of de Koran of De ontdekking van de Hemel op een willekeurige plek openslaan en kijken wat dat ons vertelt;  we kunnen het internet opgaan en intypen “Lot & Wedervaren Anna Rallo geboortedatum” ; we kunnen satelietfoto’s maken van hoe het Openbaar Vervoer in Nederland rijdt, en aan de hand van de vertragingen de komst van de Messias berekenen. De films die draaiden in Den Haag op 18 juli 1974 zijn een niet minder preciese dataset dan de hoeveelheid in Nederland verkochte exemplaren van Manetho’s History of Egypt in de Loeb Classical Library tussen 1940 en 1945, en minstens zo veelbetekend.

Ziehier dus mijn Cinematografische Horoscoop.

Apollo: Louis de Funes als Taxichauffeur./Blue Movie
Apollo2: Malizia.
Asta: The Sound of Music.
Bijou: The Way We Were.
Camera: Le Magnifique. /Kuifje en het Haaienmeer
Cineac: De vrolijke piraten van Schateiland./The Thief Who Came To Dinner./The Devils
Corso: My Name is Nobody.
Du Midi: ‘T is een Gekke Rare, Dolle, Dwaze Wereld. / 101 Dalmatiers.
Euro: The Great Race./The New Centurions
Flora: Met jouw duivel in mijn hel.
Kriterion: Don’t Look Now. / The Concert for Bangla Desh
Metropole: Jesus Christ Superstar
Odeon: Lekker op avontuur met Donald, Pluto en Mickey / El Condor/Getting Straight
Olympia: Poolbasis Zebra
Passage: My Name is Nobody./Chato’s Land
Rex: De Uitbrekers.
Royal ’70: Buck, de Priester en de Duivel. / Doorbraak naar de Hel
Royal Op Zolder: Het Onoverwinnelijk Zwaard/ Het recht van de sterkste vuisten
Studio: De Rechter- en de Linkerhand van de Duivel
Studio 2000: De Drie Musketiers
De Uitkijk: American Graffiti.

De patronen springen eruit, zeg nou zelf.
* Meteen bovenaan zien we een film waarin een heetgebakerde, kale man die een romaanse taal spreekt een belangrijke rol speelt. Laat mijn vader nou eens een heetgebakerde, kale spreker van een romaanse taal geweest zijn! Ten tweede zijn er drie Italiaanse films te spotten op deze lijst : Malizia, My Name is Nobody en De Rechter- en de Linkerhand van de Duivel. Met name de laatste twee hebben wel een rol gespeeld in mijn leven, al is het alleen maar omdat ik me wel eens heb afgevraagd of de ogen van Terence Hill echt zo blauw zijn.  Dat geeft duidelijk aan hoe belangrijk Italië voor mij is, maar ook dat ik er niet dagelijks wakker van lig.
* Don’t Look Now is wat verontrustender: het speelt zich af in Italië, Venetië om precies te zijn, en het waarschuwt mij (en Marcel trouwens ook) zeer nadrukkelijk om goed op Naomi te letten en dwergen met rode regenjasjes te mijden.
* Belangrijker is dat er vier films draaiden waarin de muziek een grote rol speelt. Het kan werkelijk niet mooier. Mijn spirituele streak wordt belichaamd door the Sound of Music en Jesus Christ Superstar. (Die laatste heeft ook duidelijk zijn invloed op andere gebieden doen gelden. Ten slotte hebben mannen met donkere baarden, ontblote borstkassen en minaretten op hun hoofd altijd een wat ambigue aantrekkingskracht op mij gehad.) Mijn voorkeur voor George Harrison  daarentegen vindt een vertegenwoordiging in The Concert for Bangla Desh en mijn liefde voor Sky Radio  wordt gechanneld door The Way We Were, starring Barbra Streisand.
* Het kinderlijke, vrije blije, wat malle aspect van mijn persoonlijkheid heeft van het Heelal alle vrijheid gekregen, dat is duidelijk te merken aan de hand van de volgende films : De vrolijke piraten van Schateiland, Lekker op avontuur met Donald, Pluto en Mickey, Kuifje en het Haaienmeer, 101 Dalmatiers, ‘T is een Gekke Rare, Dolle, Dwaze Wereld. Heerlijk hoor, al die doldwaze avonturen.
* In mijn Cinematografische Horoscoop kon het Aziatische Element niet ontbreken; het tweeluik Het Onoverwinnelijk Zwaard/ Het recht van de sterkste vuisten, van de hand van grootmeester Wang Yu, vormt een duidelijk voorteken van mijn verbintenis met Marcel. De cosmos zat er in dat voorteken een half continent naast, maar laten wij geen kniesoren zijn.
* Daarentegen is het ronduit eng dat er vijf, ik herhaal vijf films in mijn firmament voorkomen waar de Duivel en/of de Hel in de titel zit. Dit is duidelijk een wat duister aspect van mijn levenslot dat nog geopenbaard moet worden. Ik hoop dat ik het kan afwenden door de films Der Blaue Engel, Angel Eyes, Der Himmel über Berlin, Heaven Can Wait, We’re No Angels, It’s A Wonderful Life, Angel Heart, An Angel At My Table, Heaven, en As it is in Heaven  te kijken.
* Ik zie hier en daar wat losse eindjes: Wat vertelt die ene film die zich afspeelt op de Zuidpool mij? Wat doet die ene verdwaalde artistieke low-budget nederlandse net-geen-porno-art-house in mijn horoscoop? Niet dat ik iets heb tegen artistieke low-budget nederlandse net-geen-porno-art-house, maar wat betekent het? Wat is het verband tussen Jean-Paul Belmondo, Michael York en Harrison Ford? Is mijn salonfeminisme te danken aan het feit dat er op mijn geboortedag in Den Haag maar vier films draaiden met een vrouw in een hoofdrol, en maar twee waarin ze niet uit de kleren gaat? Maar ik vertrouw er op dat ook deze mysteriën opgelost zullen worden in de loop van mijn leven.

Ik ben vriend C. werkelijk zeer dankbaar. Spiritueel gesproken zat ik tot nu toe in het donker op een bultige stoel van borstelig nep-pluche, omringd door giechels van tieners die alleen maar naar de film kwamen om aan elkaar te zitten en  bier te drinken; maar sinds hij met zijn openbaring de projector van mijn lot heeft aangezet zie ik de dingen veel helderder. Ik heb dan ook besloten om mijn schrijfcursus om te zetten in een workshop Cinematografische Horoscoop Trekken. Geef U op onder vermelding van Uw geboortedatum op ralloblog+cinematografischehoroscoop apenstaart gmail.com; wij regelen de filmladder. Popcorn voor rekening van de organisatie.

Duiven in het nieuws: Repeldasje & Orson Welles Movie Night

¶ Hieronder vind je een mini-Zondag-Proza. Laat Tamar maar een weekje tukken; volgende week doet ze de afwas.

¶ Heb je wel eens een schrijfcursus gedaan? Heb je daar een (wellicht negatieve…) mening over? Zou je een vijftal vragen willen beantwoorden? Email me op Ralloblog apenstaart gmail punt com. Alvast dank.

¶ Vriend D. was afgelopen maand 2 keer in de Efteling. (Nee, vraag maar niks.) De tweede keer was er een heus bal, met als thema sprookjes, dus vriend D., sowieso de beroerdste niet, doste zich uit in zijn beste pak,  met drie stropdassen in vriendelijke pastelkleuren. Stropdassen dus. Drie. ( Het valt nog mee. Vriend D. heeft veeeel meer dan drie dassen aan zijn professionele dassenrekje hangen). Het zou een sprookjesfiguur moeten zijn, maar welke? Ik vermoed hier enige literaire hanky-panky; is dit zijn idee van de Mad Tie-maker? Repeldasje? De Dassenkraker? De jongen met de stropdasjes? Het is een lastige kwestie.
Toen ik deze prangende vraag voorlegde aan het Zaterdags Koffieberaad, zei vriendin R. meteen: Google! En ja, dat is natuurlijk wat je doet als je er niet uitkomt; je tiept in sprookjes, “drie stropdassen”, je doet enter, en je kijkt wat er gebeurt.

Alleen- nee. Ik zat naar de foto van vriend D met zijn drie stropdassen te kijken en ik vond het prettig om mijn hersenen te horen kraken. Tegen vriendin R. mompelde ik iets verontschuldigends (kan ook moeilijk anders want vriendin R. is de huidige incarnatie van Prgma, Boddhisattva van de Praktische Oplossingen), maar toen ik thuiskwam wist ik het weer: ik hecht aan kennis. Ik wil weten dat ik het weet en pas als ik weet dat ik het niet weet ga ik te rade bij Google. In deze antwoordgerichte tijden wil ik weten dat mijn hersenen het doen, en niet alleen een opslagplaats zijn voor zoekstrategieën.

Blijft de vraag: welke sprookjesfiguur is 1.92 m, loopt rond in grijs driedeel en heeft 3 zegge drie stropdassen om?? Knoopdasje, natuurlijk.

¶ Ik zal hier een coming-out moment inlassen: ik heb de schurft aan films kijken. Laat ik het anders zeggen. Ik kijk zelden naar films om de volgende redenen:
-Ik ben een sentimentele muts en ik voel me nog dagen slecht (nee, echt slecht) als iemand lijdt in een film die ik zie. En er lijden nogal wat mensen in films, dus ga er maar aan staan.
-Ik heb meestal het gevoel dat ik iets beters kan doen met mijn tijd. Schrijven of zo, of lezen, of mijn kledingkast uitmesten, of schrijven. Of zo.

De situatie speelt zich vaak als volgt uit: Marcel zet de video aan om een film te kijken en ik begin te brommen en te mompelen en te miepen.  Als ik voor de derde keer de kwijl van mijn toetsenbord af moeten vegen omdat ik toch weer in trance naar de TV zat te staren, pak ik mijn boeltje en vertrek ik naar mijn bureau boven. Vervolgens kom ik naar beneden om thee te halen of iets dergelijks, en dan vraag ik aan Marcel:
“Is ze zwanger?”
“Hm?” vraagt Marcel.
“Is ze zwanger? Ze kijkt zo raar.”
“Hij is haar neef,” zegt Marcel dan, zijn ogen op het scherm, “en hij wordt verdacht van moord op haar broer.”
“Oh. Vandaar dat ze zo raar kijkt.”
“Kijkt ze raar?” vraagt Marcel afwezig, en ik besef weer waar ik mee bezig ben en ga naar boven.
Op deze wijze krijg ik circa 34% van zo’n film te zien, en ik weet dan dus dat De Neef het niet gedaan heeft, maar ik kom er niet achter of Ze nou zwanger is of niet.

Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen: de keren dat ik tijdens een of andere film wel zo geboeid raak dat ik hem uitzie, of als we eens een keer naar de bioscoop gaan, dan ben ik na afloop helemaal blij en gelouterd, en roep ik huppelend uit: wanneer is de volgende? Marcel doet dan hoopvol een nieuwe film in de video, & de hele cyclus vangt weer aan.

Dit alles is al aan de orde zolang als Marcel & ik samen zijn, en voor mijn lieve meegaande man is de maat nu vol. Hij heeft me bevolen, op straffe van echtscheiding, om mijn zaterdagavonden vrij te houden. Hij heeft zes jaar de tijd gehad om een uitgekiend filmprogramma voor me te maken, en nu is de tijd gekomen dat ik dat over me uitgestort ga krijgen. Hij heeft de films zorgvuldig Anna-proof gehouden; geen kindermishandeling, geen verkrachtingen, geen kannibalisme, geen zombies of echt akelige vampiers (Buffy the Vampire Slayer telt dus niet mee). Ik heb derhalve niks te zaniken en ik zal die films uitkijken or else, voegde hij me toe, terwijl hij woest en veelbetekenend zwaaide met een rol ducttape.
“Mag ik er dan over bloggen?” piepte ik.
“Ja, je mag er over bloggen, ” zei hij, en hij legde de rol ducttape weer neer.

Goed- dit is het begin van de Orson Welles Movie Night. Om de zaterdag.  Bij de Rallotjes. Zaterdag 3 april beginnen we met Annie Hall; lees er alles over op Ralloblog.

The El Topo Story: A New Hope

Het is jammer maar helaas, Uw lievelingsteam is gisteren tweede geworden van het Algemeen Klassement van de Meneer Jansen Filmquiz 2009/2010. Het lot heeft het zo bepaald. Letterlijk; de laatste ronde was de onvolprezen Filmcliché-Bingo, die niet alleen zorgde dat een & ander nogal uitliep maar ook dat El Topo, de koningen van de inhoud, deze ronde eindigden met eén enkele punt. We dragen ons verlies menshaftig en zinnen op The Return of El Topo.

Nee, dan de vragen van in mijn vorige post. Ik weet niet of er iemand is die de antwoorden eigenlijk wil weten, maar hier zijn ze:

¶ Hoe heet het voetbalteam in de nederlandse film All Stars? En hun concurrenten? Bobs finest hour: Swift Boys. En Poldervogels.

¶ Wat was de debuutfilm van Patrick Dempsey? Maartens gènemomentje: Money Can’t Buy Me Love.

¶ Wie speelt de hoofdrol in de absolute topfilm Ice Princess? Mijn dieptepunt: Michelle Trachtenberg. Voor de Bonus: Kim Catrall doet ook mee.

¶ Waar wordt in de film Chinatown het eerste lijk gevonden? Een Marcel-vraag. In de waterleidingduinen van Los Angeles.

¶ Wat vond John Wayne van paarden? Hij vond het klotebeesten.

¶ In welke film kust Marlene Dietrich, gehuld in rokkostuum inclusief hoge hoed, een vrouw? (Vet op der bek, zegt Marcel verlekkerd.) Vriend D! Vriend D! Waar ben je als ik je nodig heb! Morocco, Dietrichs eerste Amerikaanse film.

¶ Op welke Franse film is 12 monkeys gebaseerd? Ja, dat is een esoterische, en derhalve een Marcelletje.  La jetée, een fijne experimentele film die bestaat uit stills.

¶ Welke actrice bedankte voor de rol van Trinity in the Matrix? Sandra Bullock.  Zie je het voor je?? Ik niet. Sandra Bullock heeft een leuke glimlach maar ze is  way niet uitgehongerd genoeg voor Trinity. En dat bedoel ik niet fysiek.

¶ Wie zingt het titelnummer van de film Neverending Story? Daan de Dr was in voor de schrik van z’n leven. Limahl natuurlijk! De man met een naam als het Staats-nagellakmerk  van de DDR tussen 1976 en 1988 en het meest verschrikkelijke kapsel van de jaren ’80. Kijk hiernaar en huiver. De draak heeft echt een betere kapper.

¶ Wie maakt zijn acteerdebuut in “Plop en het Vioolavontuur”? Hoe heet het personage? Frans “Diamantstrotje” Bauer. Kabouter Amadeus. Hoe minder we hier over zeggen hoe beter.

Sorry voor deze vragen- ik heb gisteren, nadat de post was geplaatst (en al gelezen door jullie) de hele dag allemaal veel zinniger vragen lopen bedenken waar mensen ook nog echt een antwoord op konden weten. Die komen een andere keer; en dit zijn toch weer minstens 3 eurotjes voor een nieuwe Bijbelstandaard voor de Vereniging van Lesbische Doopsgezinde Dominees van Papua Nieuw Guinea.